ஆசியாவின் சில நாடுகளில் காணப்படும் பண்பாடு குறித்து, அதனால் செயல்திறன், உற்பத்தித்திறன் மற்றும் நேரம் தவறாமை ஆகியவை இல்லாமல் போய்விட்டன என்று வருத்தம் தெரிவிக்கும் ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவு காணப்பட்டது. அந்தப் பதிவுக்கு சிலர் எதிர்மறையாகப் பதிலளித்தனர்; மற்றவர்கள் அதில் கூறப்பட்ட கருத்துகளை ஆதரித்தனர். வேதாகமம் மனிதர்களின் பண்பாட்டு மதிப்பீடுகளையே மாற்றுகிறது. ஆனால், வேதாகமம் கற்றுக்கொடுக்கும் சில மதிப்பீடுகள் துரதிர்ஷ்டவசமாக “மேற்கத்திய மதிப்பீடுகள்” என்று முத்திரையிடப்படுகின்றன.
1. விடாமுயற்சியும் செயல்திறனும்:
சோம்பேறித்தனமாகவும் மந்தமாகவும் இல்லாமல், விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுகிறவர்கள் பெரிய காரியங்களைச் சாதிப்பார்கள். அவர்கள் அரசர்களுக்கும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் முன்பாக நின்று, தங்கள் உழைப்பிற்கான பாராட்டையும் வெகுமதியையும் பெறுவார்கள். “தன் வேலையில் ஜாக்கிரதையாயிருக்கிறவனை நீ கண்டால், அவன் நீசருக்கு முன்பாக நில்லாமல், ராஜாக்களுக்கு முன்பாக நிற்பான்” (நீதிமொழிகள் 22:29). ஒரு கிறிஸ்தவரைப் பொறுத்தவரை, விடாமுயற்சி என்பது எந்த வேலையையும் முழு இருதயத்தோடும், முழு மனதோடும், முழு ஆத்துமாவோடும் செய்து, தேவனுடைய மகிமைக்காகவும், கர்த்தருக்கென்றே செய்வதாகும்
(பிரசங்கி 9:10; 1 கொரிந்தியர் 10:31; கொலோசெயர் 3:23). எனவே, தேவனுடைய வார்த்தை திருச்சபைகளின் பிரசங்கங்களில் தொடர்ந்து போதிக்கப்படும்போது, அது கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையில் விடாமுயற்சியை ஒரு நல்ல பழக்கமாக உருவாக்குகிறது. இப்படியாக, கிறிஸ்தவம் ஆதிக்கம் செலுத்திய மேற்கத்திய சமூகங்களில் இது ஒரு பண்பாட்டு மதிப்பீடாக மாறியுள்ளது.
2. உற்பத்தித்திறனும் கனிகொடுத்தலும்:
கனிகொடுத்தல் என்பது ஒரு கிறிஸ்தவ நற்பண்பாகும்.
இரவும் பகலும் தேவனுடைய வார்த்தையைத் தியானிக்கிறவன், தன் காலத்தில் கனிதரும் மரத்தைப் போன்றவன். “அவன் நீர்க்கால்களின் ஓரமாய் நாட்டப்பட்டு, தன் காலத்தில் தன் கனியைத் தந்து, தன் இலை உதிராதிருக்கிற மரத்தைப்போல் இருப்பான்” (சங்கீதம் 1:3). “கண்ணீரோடே விதைக்கிறவர்கள் கெம்பீரத்தோடே அறுப்பார்கள்” (சங்கீதம் 126:5). யோவான் ஸ்நானகன் இஸ்ரவேல் மக்களை மனந்திரும்பும்படி அழைத்து, மனந்திரும்புதலுக்குத் தகுந்த கனிகளைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். மேலும், கனிகொடாத மரத்தின் வேர் அருகே கோடாரி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் எச்சரிக்கிறார் (மத்தேயு 3:8, 10).
தாலந்துகளின் உவமை, தேவன் நமக்குக் கொடுத்துள்ள வளங்களையும் திறமைகளையும் புத்திசாலித்தனமாகவும், ஞானமாகவும், நம்பிக்கையுடனும், திட்டமிட்ட முறையிலும் பயன்படுத்தி, அவற்றைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதை கற்றுக்கொடுக்கிறது (மத்தேயு 25:14–30). ஐந்து தாலந்துகளைப் பெற்றவன் மேலும் ஐந்து தாலந்துகளைச் சம்பாதித்துக் கொண்டுவந்தான். கொடுக்கப்பட்ட வளங்களைப் பயன்படுத்தாமல் வைத்திருப்பது பொறுப்பின்மையும் குறைவான செயல்திறனுமாகும். தேவன் நமக்குக் கொடுத்துள்ள திறமைகள், வாய்ப்புகள், வளங்கள் ஆகியவற்றை அவருடைய மகிமைக்காகப் பயன்படுத்தி, அவற்றில் பலன் காண்பிக்க வேண்டும்.
3. நேரம் தவறாமை:
தேவன் காலத்தின் மீது முழு அதிகாரம் கொண்டவர். வானத்தின் கீழ் நடைபெறும் அனைத்தையும் அவர் தமது காலத்தில் நடத்துகிறார். அதேவேளை, அவர் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர். “கர்த்தருடைய பார்வையில் ஒரு நாள் ஆயிரம் வருஷங்கள்போலும், ஆயிரம் வருஷங்கள் ஒரு நாள்போலும் இருக்கிறது” (2 பேதுரு 3:8). நமது காலங்கள் அவருடைய கரத்தில் இருக்கின்றன. அவர் சகலத்தையும் அதனதன் காலத்தில் அழகாகச் செய்கிறார் (சங்கீதம் 31:15; பிரசங்கி 3:11). நேரம் தவறாமல் செயல்படுகிறவர்கள் மற்றவர்களையும், அவர்களுடைய நேரத்தையும் மதிக்கிறார்கள். பிறருடைய நேரத்தை வீணாக்குவது, அவர்களிடமிருந்து நேரத்தைத் திருடுவதற்கு ஒப்பானதாகும்.
வேதாகமம் கூறுகிறது: “எல்லாம் ஒழுங்கும் கிரமமுமாய் செய்யப்படக்கடவது” (1 கொரிந்தியர் 14:40). மேலும், நாம் காலத்தை ஞானமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்:
“நீங்கள் ஞானமற்றவர்களைப்போல நடவாமல், ஞானமுள்ளவர்களைப்போல நடந்து, காலத்தைப் பிரயோஜனப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்” (எபேசியர் 5:15–16).
ஆதிக்கம் செலுத்தும் கலாச்சார விழுமியங்களுக்கு சவால் விடுத்து, நான் வேதாகம விழுமியங்களின்படி வாழ்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran