தேவன் இஸ்ரவேலைத் தமது உடன்படிக்கை ஜனமாகவும், தமது விசேஷ சொத்தாகவும் அழைத்தார் (யாத்திராகமம் 19:5–6; உபாகமம் 7:6). ஆனால் அந்த மகத்தான சிறப்பை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் தங்களை மற்ற தேசங்களைப் போல ஆக்கிக்கொண்டார்கள். இஸ்ரவேலின் மூப்பர்கள் சாமுவேலிடம் வந்து, “மற்ற ஜாதிகள் எல்லாரைப் போல எங்களுக்கு ஒரு ராஜாவை நியமியுங்கள்” என்று கேட்டார்கள் (1 சாமுவேல் 8:5).
சாமுவேலின் தவறு:
தேவன் தேசத்தை வழிநடத்துவதற்காக நியாயாதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார். நெருக்கடியான காலங்களில் அவர்கள் ஜனங்களை வழிநடத்தி, பின்னர் தங்கள் இயல்பான பணிகளுக்கு திரும்புவார்கள். ஆனால் சாமுவேல் தனது மக்களான யோவேலும் அபியாவையும் நியாயாதிபதிகளாக நியமித்து, பெயெர்செபாவிலே வைத்தார் (1 சாமுவேல் 8:1–2). தேவன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய இடத்தில், சாமுவேல் தானே அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
சாமுவேலின் மகன்கள்:
யோவேலும் அபியாவும் தங்கள் தந்தை சாமுவேலின் பாதையில் நடக்கவில்லை. அவர்கள் லஞ்சம் வாங்கி, அநியாயமாக நியாயத்தை மாற்றி, செல்வம் சேர்க்க முயன்றார்கள் (1 சாமுவேல் 8:3). தேவனை முன்னிலைப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் செல்வத்தையே முக்கியமாகக் கொண்டார்கள். ஏலியின் மகன்களைப் போலவே, சாமுவேலும் தனது மக்களை முறையாகக் கட்டுப்படுத்தவில்லை என்பது வருத்தமானது.
சமூகத்தின் சவால்:
லஞ்சம் வாங்குவதும், நீதியைத் திரித்து வழங்குவதும் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாகவும், அதே வேளையில் ஒரு தேசியப் பிரச்சினையாகவும் உருவெடுத்தன. இஸ்ரவேலின் மூப்பர்கள் அந்தச் சமூகத் தீமையை விவேகத்தோடு எதிர்கொள்ளவில்லை. பிற தேசங்களைப் பின்பற்றி, ஆட்சிமுறையை மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் அறிவீனமாகச் சிந்தித்தார்கள். மனிதர்கள் நிர்வகிக்கும் எந்தவொரு அமைப்போ அல்லது நிறுவனமோ ஊழல் மலிந்ததாக மாறிவிடக்கூடும்.
தாழ்ந்த நிலை:
இஸ்ரவேல் தேசம், நிர்வாகக் குறைபாடுகளைக் களைவதற்கான சீர்திருத்தங்களை நாடவில்லை; மாறாக, மற்ற எல்லாத் தேசங்களைப் போலத் தங்களுக்கும் ஒரு அரசன் வேண்டும் என்றே விரும்பியது. இப்போது, அவர்கள் கடவுள் பற்றற்ற, நீதியற்ற பிற தேசங்களைப் போலவே நடந்துகொள்ள விரும்பினார்கள். தங்கள் அழைப்பையும், தங்கள் வாழ்வின் நோக்கத்தையும் அவர்கள் புறக்கணித்தார்கள்; அதன் விளைவாக, கடவுளுடனான உடன்படிக்கையோ, சட்டங்களோ, வாக்குறுதிகளோ, இறைவெளிப்பாடுகளோ இல்லாத பிற தேசங்களுக்கு இணையான ஒரு தாழ்ந்த நிலையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.
நிராகரிக்கப்பட்டும் கைவிடப்பட்டும்:
மிகவும் வருந்தத்தக்க வகையில், அவர்கள் கர்த்தரை நிராகரித்தனர்; அவருடைய வழிகளைக் கைவிட்டனர்; மேலும், கடவுள் தங்களை ஆள்வதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. கடவுள் அந்த தேசத்தை வழிநடத்திப் பராமரிக்கவில்லையா? மறைமுகமாக, ஒரு அரசராகக் கடவுள் செயல்படுவது பயனற்றது என்றே அவர்கள் கூறினர். கடவுள் மீதும், அவருடைய வாக்குறுதிகள் மீதும், அவருடைய ஆட்சி மீதும் தெய்வீக நம்பிக்கை வைப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் ஒரு மனித அரசன் மீது இறைபக்தியற்ற நம்பிக்கையை வைக்கத் தேர்ந்தெடுத்தனர். (1 சாமுவேல் 10:19) பிற்காலத்தில், வரலாற்றின் ஒரு கட்டத்தில், யூத மக்கள் கூட்டம் சீசரையே தங்கள் அரசனாக அறிவித்தது. (யோவான் 19:15)
நான் தேவனுடைய பிள்ளையாக வாழ்கிறேனா? அல்லது உலகில் உள்ள மற்றவர்களைப் போலவே வாழ முயலுகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran