ஒரு தேசம் அறிவுள்ளதும் ஆரோக்கியமானதும் ஆன குடிமக்களால் மட்டுமே மகத்துவத்தை அடைய முடியும்.
“நீதி ஜனத்தை உயர்த்தும்; பாவமோ எந்த ஜனத்துக்கும் இகழ்ச்சி” (நீதிமொழிகள் 14:34). புரடஸ்டன்ட் மறுமலர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாக, மார்ட்டின் லூதர் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் பொதுக் கல்வியை வலியுறுத்தினார். உலகின் பல பகுதிகளுக்கு சென்ற மிஷனரிகள் கல்வி நிறுவனங்களையும் மருத்துவமனைகளையும் நிறுவினர். இந்நிறுவனங்களின் தாக்கம் பல சமூகங்களையும், நகரங்களையும், தேசங்களையும் ஆழமாக மாற்றியது.
குருட்டுத் தலைவர்கள்:
வருத்தத்திற்குரிய உண்மை என்னவெனில், பல தேசங்களில் தேவபக்தியும் நீதியும் கொண்ட தலைவர்கள் இல்லை. தலைவர்கள் சுயநலமாக இருந்தால், அவர்கள் தங்கள் சுகவிலாசத்தையும் பாதுகாப்பையும் மட்டுமே கவனிப்பார்கள். தங்கள் குடும்பத்தினருக்கும், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதி அல்லது வம்சத்தினருக்கும் மட்டுமே அவர்கள் உதவுவார்கள். இதனால், பல தேசங்களில் மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரம் கொண்ட ஒரு சிறிய உயரடுக்கு வர்க்கம் உருவாகிறது. வறுமையின் பெருங்கடலில் நடுவே, அவர்கள் ஆடம்பரப் படகுகளில் வாழ்கின்றனர்.
பணக்காரன் மற்றும் லாசரு (The Rich Man and Lazarus):
இத்தகைய தலைவர்கள் இயேசு கூறிய உவமையில் வரும் பணக்காரனைப் போன்றவர்கள். அவன் வாசலிலேயே கிடந்த லாசருவின் இருப்பை அவன் கவனிக்கவில்லை. அந்த காலத்தில், உணவு உண்ணும் போது தட்டையான அப்பத்தை துடைப்பதற்குப் பயன்படுத்தி, பின்னர் அதைத் தூக்கி எறிவது வழக்கமாக இருந்தது. லாசரு அவற்றை எடுத்து உண்ண, சில சமயம் நாய்களுடன் போராட வேண்டியிருந்தது. அந்த பணக்காரன் தீயவன் அல்ல; அநியாயமாகச் சேர்த்த செல்வமும் அவனிடம் இல்லை. ஆனால் ஏழைகள், ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், பசித்தவர்கள் குறித்த அவனுடைய அலட்சியமே பாவமாகக் கருதப்பட்டது (லூக்கா 16:19–31). ஏழைகளை வார்த்தைகளாலும், செயல்களாலும், அல்லது செயலின்மையாலும் இகழ்வோர், அவர்களை உருவாக்கிய கர்த்தரை அவமதிக்கிறார்கள் (நீதிமொழிகள் 17:5).
முன்னுரிமைகள் (Priorities):
ஏழைகளின் தேவைகளை கவனித்தல், அவர்களுக்குத் தேவையானதை வழங்குதல், அனைவருக்கும் சம வாய்ப்புகளை உருவாக்குதல் ஆகியவை நல்ல ஆட்சியின் அடையாளங்கள் என்று வேதாகமம் போதிக்கிறது. தேசங்கள் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் (UN) நிலைத்த வளர்ச்சி இலக்குகள் (Sustainable Development Goals) மூலம் நிபுணர் ஆலோசனைகளையும் வழிகாட்டுதலையும் பெறலாம். ஆனால் அகங்காரமான தலைவர்கள் நல்ல ஆலோசனைகளைக் கேட்க மறுக்கிறார்கள்.
கொள்கைகள் (Policies):
ஒரு தேசத்தின் நல்ல தலைவர்கள், அனைத்து குடிமக்களுக்கும் கல்வி கிடைக்கக் கூடிய கொள்கைகளை உருவாக்குவார்கள். ஆனால் சில தலைவர்கள் கல்வியின் மதிப்பை உணருவதில்லை; அறிவுள்ள மக்களைப் பார்த்து பயப்படுகிறார்கள். ஒரு தேசத்தில், தங்கம் போன்ற ஆடம்பரப் பொருட்களுக்கு மிகக் குறைந்த வரி விதிக்கப்பட்டு, புத்தக அச்சிடுதலுக்கு ஆறு மடங்கு அதிக வரி விதிக்கப்படுகிறது என்பது ஆச்சரியமல்ல. காப்பீட்டு பிரீமியத்திற்கே வரி விதிப்பது, ஏழைகள் அந்த சேவைகளைப் பெறுவதைக் குறைக்கிறது. செவ்வாய் கிரகத்தில் (Mars) தண்ணீர் உள்ளதா என்று ஆராய்ச்சிக்கு செலவு செய்யும் அவர்கள், தங்கள் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் குடிநீர் வழங்கத் தவறுகின்றனர்.
நீதி ஒரு தேசத்தை உயர்த்தும் என்பதை நான் என் தேசத்திற்குப் போதிக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran