சங்கீதங்களில் மற்றும் வேதாகமத்தில் மிகக் குறைந்த வசனங்கள் கொண்ட அத்தியாயம் சங்கீதம் 117 ஆகும். இரண்டு வசனங்களே இருந்தாலும், அந்த சங்கீதம் தீர்க்கதரிசிக்கு ஆழ்ந்த பார்வையையும், சுவிசேஷச் செய்தியையும், தேவனுடைய குணாதிசயங்களையும், தேவனைத் துதிப்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
தீர்க்கதரிசன சங்கீதம்:
அனைத்து தேசங்களும் சுவிசேஷத்தைப் பெறுவார்கள்; அதுபோலவே பல்வேறு மொழிகள், கலாச்சாரங்கள், புவியியல் பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் அனைவரும் அதை அடைவார்கள். அவர்களில் பலர் சுவிசேஷத்தை நம்பி, ஆண்டவரை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அவர்கள் ஆண்டவரைத் துதிப்பார்கள். இவ்வாறு, “உன்னாலே அனைத்து ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள்” என்று ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்தை (ஆதியாகமம் 12:3) ஆண்டவர் நிறைவேற்றுகிறார். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை உலகத்துடன் பகிர முடியாதிருந்தபோதிலும் அல்லது பகிர்ந்து கொள்ளத் தவறிய போதிலும், தேவன் யூதர் அல்லாதவர்களுக்கும் சுவிசேஷத்தின் மூலம் இரட்சிப்பை அளித்தார். தேவன் தம் சுவிசேஷத்தை உலகமுழுவதும் எடுத்துச் செல்லும் பணியைச் செய்ய சபையிடம் நம்பிக்கை வைத்து ஒப்படைத்தார்.
சுவிசேஷ சங்கீதம்:
இந்த சங்கீதம் ஒரு சுவிசேஷ (மிஷனரி) சங்கீதமாகும்; ஏனெனில் இது அனைத்து மக்களையும் ஆண்டவரைத் துதியிலும் பாடல்களிலும் கலந்து கொள்ள அழைக்கிறது. சங்கீதக்காரன், பிறஜாதியினரும் ஆண்டவரைத் துதிப்பதில் இணைவார்கள் என்ற உறுதியுடன் இருந்தான்.
எகிப்திய ஹலால் பாடல்கள்:
சங்கீதம் 113 முதல் 118 வரை உள்ள ஆறு சங்கீதங்கள் பஸ்கா பண்டிகையிலும், ஷாவூவோத், சுக்கோட், ஷெமினி போன்ற யூதர்களின் பிற திருவிழாக்களிலும் ஜெப ஆலயங்களில் பாரம்பரியமாகப் பாடப்படுகின்றன. மேலும் இந்த மூன்று திருவிழாக்களும் யூதர்களின் வரலாற்றையும், அவர்களின் மத நம்பிக்கைகளையும் ஆழமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதில் எகிப்து குறிக்கப்பட்டுள்ளதால், இவை எகிப்திய ஹலால் பாடல்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன (சங்கீதம் 114:1). ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும் தமது சீஷர்களோடு மேல் அறையில் இந்தப் பாடல்களைப் பாடினார்; அது பரலோகத்தில் பரிசுத்தவான்கள் ஒன்றாகச் சேரும் மகிமையான கூட்டத்தை (வெளிப்படுத்துதல் 7:9) முன்கூட்டியே காட்டியது.
தேவனுடைய குணாதிசயங்கள்:
இந்த சங்கீதம், தேவனுடைய மகிமையான குணாதிசயங்களைத் துதிக்கும் ஒரு ஆராதனை சங்கீதமாகும். முதலில், தேவனுடைய குணாதிசயங்கள் மகத்தானவை; உலகில் அதற்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை. இரண்டாவது, தேவனுடைய அன்பு நிலைத்திருப்பதாகும்; அது அவர் ஜனங்களுக்கு அருளப்படுகிறது. அவருடைய அன்பு நிலைத்த, தாராளமான, என்றும் களைப்பில்லாததாகும். அந்த அன்பு மன்னிப்பையும் மீட்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மூன்றாவது, தேவனுடைய விசுவாசம் மகத்தானது, அற்புதமானது, விவரிக்க முடியாதது. அவர் விசுவாசம் வானங்களை எட்டுகிறது (சங்கீதம் 36:5.) நான்காவது, தேவன் நித்தியமானவராக இருப்பதால், அவருடைய குணாதிசயங்களும் கிரியைகளும் நித்தியமானவையே.
எச்சரிக்கை / அறிவுறுத்தல்:
சங்கீதக்காரன், தேவனுடைய மகத்தான இரட்சிப்புக்காக அனைத்து மக்களையும் தேவனைத் துதிக்க அறிவுறுத்துகிறான். அவர்கள் மௌனமாக இருக்க முடியாது; ஆனால் இரட்சிப்பின் பரிசுக்காக தேவனைத் துதிக்க வேண்டும். மீண்டும் ஒருமுறை, மக்கள் அனைவரும் சத்தமாக சொல்ல அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அல்லேலூயா!
நான் அவரைத் துதித்து பாடுவதில் ஒரு புரிதலுடன் இருக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran