ஒரு விமான நிலையத்தில் பழங்குடியினருக்கான சிறிய குடிசை மாதிரி (சிற்றிருவாக்கம்) அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதில், ‘பெருமிதத்துடன் தாழ்மை’ என்ற ஒரு தொனியுள்ள வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது. இது ஒரு முரண்பாடான (oxymoron) வார்த்தை அல்லவா? "அழிவுக்கு முன்னானது அகந்தை; விழுதலுக்கு முன்னானது மனமேட்டிமை” என நீதிமொழிகள் 16:18 கூறுகிறது.
பெருமிதத்தில் மயங்குபவர்கள்:
எப்படியோ, பெரும்பாலானோர் பெருமிதத்தில் மயங்கி விடுகிறார்கள். இது கலாச்சாரம், சமூக நிலை, இனக்குழுக்கள், சமுதாயங்கள், மற்றும் நாடுகள் என அனைத்திலும் காணப்படுகிறது. தனிநபர் பெருமை, குடும்ப பெருமை, சமூக பெருமை, கலாச்சார பெருமை, ஜாதி பெருமை, தேசிய பெருமை இவை அனைத்தும் பெருமையின் பொதுவான வெளிப்பாடுகளாகும். அதிலும், ஆவிக்குரிய பெருமை என்னவென்றால் தேவனின் கிருபையைப்பற்றிய பெருமையாக இருக்கிறது. எந்தவொரு வடிவத்தில் அல்லது அளவில் காணப்பட்டாலும் பெருமை பாவமே.
வழிபாட்டிற்கான ஆசை:
லூசிபர் பெருமையின் காரணமாக பரலோகத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டான். தேவனைவிட பெரியவனாக இல்லையெனினும், சமமாக இருந்தாலும் போதும் என எண்ணினான். அதனால், தன்னை வழிபடத்தக்கவராகக் கருதினான்.
தன்னை வழிபட்டிட, தேவனின் சிம்மாசனத்தை விட தன் சிம்மாசனத்தை உயர்த்த விரும்பினான் (ஏசாயா 14:12–15). பெருமையுள்ளவர்களுக்கு, மற்றவர்களின் பாராட்டும், புகழும் மிகவும் விருப்பமானது. பெருமை, புகழுக்கான ஆசை, மற்றும் முகஸ்துதி இவை பெருமையாளருக்குப் பிடித்தவை.
வழிபாட்டை கட்டாயமாக்குதல்:
நேபுகாத்நேச்சார் தனது கனவைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டான்.
தானியேல் அதற்குரிய சரியான விளக்கத்தைக் கொடுத்தான். பொன்னால் ஆன சிலையின் தலை, உலக அளவிலான சூப்பர் பவர் என்ற பெருமை மற்றும் மகிமையை குறிக்கிறது. குறைந்த மதிப்புள்ள உலோகங்கள் படியான சிலையின் மற்ற பகுதிகள், குறைந்து வரும் அதிகாரத்தைக் குறிக்கின்றன.
ஆனால் நேபுகாத்நேச்சார், முழுச் சிலையையும் பொன்னால் உருவாக்கினால், தனது அதிகாரம் நிரந்தரமாகும் என எண்ணினான்.
அதனால், ஒரு பொன் சிலையை உருவாக்கி, அதை மக்கள் வழிபடவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தினான். அதை வழிபடுவதன் மூலம், மறைமுகமாக அவனே வழிபடப்பட்டான் (தானியேல் 3:1–25).
ஒரு பெயரை உருவாக்குதல்:
நோவாவின் காலத்தில் வந்த பெருவெள்ளத்துக்குப் பின்பு, மக்கள் ஒரு நகரத்தையும், அந்த நகரத்தில் ஆகாயத்தைத் தொடும் கோபுரத்தையும் கட்ட நினைத்தார்கள். அந்த நகரத்திற்கு “பாபேல்” என்ற பெயர் வைத்தார்கள் (ஆதியாகமம் 11:1–11). அந்த நகரத்தின் குடிமக்கள், தங்களுக்காக ஒரு பெரிய பெயரை ஏற்படுத்த விரும்பினார்கள்.
பெருமையும் வன்முறையும்:
பெருமையும் வன்முறையும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுகின்றன. “ஆகையால் பெருமை சரப்பணியைப்போல் அவர்களைச் சுற்றிக்கொள்ளும், கொடுமை ஆடையைப்போல் அவர்களை மூடிக்கொள்ளும்” (சங்கீதம் 73:6). ஒரு பெருமையுள்ள நபரின் அகந்தை பெரிதாகி, அவன் மற்றவர்களை அவமதிக்கவும், அசட்டையாக நடந்து கொள்ளவும், இரக்கமின்றி அழிக்கவும் தூண்டுகிறது.
மனத்தாழ்மை:
கிறிஸ்துவ விசுவாசத்தில் அடிப்படை நெறியும், ஒரு சீஷருக்கான முக்கியமான மதிப்பும் தாழ்மையே ஆகும். இது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவால் முன்னுதாரணமாக காட்டப்பட்டது.
நான் பணிவை ஒரு அணிகலனாகவும், இரட்சிப்பை என் உடையாகவும் அணிகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran