"நீங்கள் ஒருவருக்கு உதவி செய்யும்போது, அவர் நன்றியுணர்வோடு இருப்பதற்கான திறன் இல்லாமலும் இருக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்" என்று ஒரு ஞானி கூறியுள்ளார். நீதிமான்கள் செய்த நன்மைகள் பல நேரங்களில் மறக்கப்படுகின்றன. ஒரு வல்லமையுள்ள ராஜா ஒரு நகரத்தை முற்றுகையிட்டபோது, ஒரு ஏழை ஞானி தனது ஞானத்தால் அந்த நகரத்தை காப்பாற்றினான். ஆனால் பின்னர் அவன் நினைவுகூரப்படவும் இல்லை, கௌரவிக்கப்படவும் இல்லை (பிரசங்கி 9:15). கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து எங்குச் சென்றாலும் நன்மை செய்தார் (அப்போஸ்தலர் 10:38). ஆனால் நன்றியற்ற மக்கள் அவரை சிலுவையில் அறைந்தனர். அதுபோல, யோசேப்பு எகிப்துக்குச் செய்த மகத்தான சேவையைப் பின்வந்த பார்வோன் நினைவுகூரவில்லை (யாத்திராகமம் 1:8).
தோல்வியுற்ற அரசியல்வாதிகள்:
இரண்டாம் உலகப் போரில் பிரிட்டனை வெற்றிக்குக் கொண்டு சென்ற வின்ஸ்டன் சர்ச்சில், போர் முடிந்த சில மாதங்களிலேயே ஆட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். பல நேரங்களில் தீயவர்களும் ஊழல் நிறைந்த அரசியல்வாதிகளும் மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் மக்களுக்கு நன்மை செய்தவர்கள் மறக்கப்படுகிறார்கள். தீயவர்களுக்கு சிலைகளும் நினைவுச் சின்னங்களும் எழுப்பப்படுகின்றன; நல்லவர்கள் நினைவில்கூட இருக்காமல் போகிறார்கள்.
நன்றியுணர்வு இயல்பானதல்ல:
நன்றியுணர்வு மனிதனின் இயல்பான குணமல்ல. அதனால்தான் தாவீது தன் ஆத்துமாவிடம், "அவர் செய்த சகல நன்மைகளையும் மறவாதே" என்று கூறுகிறார் (சங்கீதம் 103:2). மற்றவர்கள் செய்த நன்மைகளையும், வாழ்வை மேம்படுத்திய உதவிகளையும் மறந்துவிடுவது மனிதர்களின் பொதுவான இயல்பாக உள்ளது. நீரில் மூழ்கிய சிறுமியை காப்பாற்றிய ஒருவருக்கு ஒரு "நன்றி" கூட சொல்லப்படவில்லை.
இயேசுவால் குணமாக்கப்பட்ட பத்து தொழுநோயாளிகளில், ஒருவன் மட்டுமே திரும்பி வந்து அவருக்கு நன்றி செலுத்தினான்; மற்ற ஒன்பது பேர் வரவில்லை (லூக்கா 17:11–19).
ஆவிக்குரிய பலம்:
நன்றியுணர்வுடன் இருப்பதற்கு உள்ளத்தின் பலம் அவசியம். தாழ்மையுள்ளவர்களால் மட்டுமே உண்மையாக நன்றியுணர்வைக் கொண்டிருக்க முடியும். தாழ்மை என்பது மனிதனின் இயல்பான குணமல்ல; ஆனால், பெருமை மனிதனின் இயல்பாகவே தோன்றுகிறது.
பலர் தங்களுக்குச் சரியான நேரத்தில் கிடைத்த உதவியைக்கூட பணத்தின் மதிப்பில் கணக்கிட்டு, அதற்கான ஈடாகப் பணம் கொடுத்துவிட்டால் போதும் என்று எண்ணுகிறார்கள். அதனால், நன்றியுணர்வுடன் இருக்க வேண்டிய தேவையையே அவர்கள் மறுத்துவிடுகிறார்கள்.
மனப்பான்மை:
பிறர் செய்த பங்களிப்பை மதிக்காதவர்கள் நன்றியற்றவர்கள். சமூகப் பாகுபாடுகளும் உயர்வு–தாழ்வு மனப்பான்மைகளும் கீழ்மட்டத்தில் இருப்பவர்களிடம் இலவச சேவையை எதிர்பார்க்கின்றன. நன்றியற்றவர்கள், பிறர் தங்களுக்கு சேவை செய்வது அவர்களுடைய கடமை என்றும், உதவியைப் பெறுவது தங்களுடைய உரிமை என்றும் எண்ணுகிறார்கள்.
கிறிஸ்தவப் பண்பு:
நன்றியுணர்வுடன் வாழும்படி வேதாகமம் எல்லா விசுவாசிகளையும் அழைக்கிறது.
"எப்பொழுதும் சந்தோஷமாயிருங்கள்; இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்; எல்லாவற்றிற்காகவும் ஸ்தோத்திரம்பண்ணுங்கள்; கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உங்களைப்பற்றித் தேவன் விரும்புகிற சித்தம் இதுவே" (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:16–18).
நன்றியுணர்வு என்பது தானாக உருவாகும் குணமல்ல; அது ஆவிக்குரிய ஒழுக்கமாக வளர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு கிறிஸ்தவப் பண்பாகும்.
நான் உண்மையிலேயே நன்றியுள்ள மனிதரா? சிந்திப்போம்.
Rev. Dr. J.N. Manokaran