இன்றைய காலத்தில், தேவனை மகிமைப்படுத்தவும், தேவபக்தியை பிரதிபலிக்கவும் செய்யாத ‘ஆராதனை கச்சேரிகள்’ பெருகிக் கொண்டிருக்கின்றன. வேதாகமம் இப்படியாக எச்சரிக்கிறது; “ஒருவன் மூடரின் பாட்டைக் கேட்பதிலும், ஞானியின் கடிந்துகொள்ளுதலைக் கேட்பது நலம்” (பிரசங்கி 7:5). தேவனுடைய வார்த்தை அறிவிக்கப்படுகின்றது, போதிக்கப்படுகின்றது; அது தவறுகள், திசைதிருப்பல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து திருத்தி, சரியான இலக்கை நோக்கிச் செலுத்தும் கண்டனமாகும் (2 தீமோத்தேயு 3:15–17).
நான் Vs நாம்:
இந்தப் பாடல்கள், கிறிஸ்துவின் வாழ்வை ஒரு குடும்பமாகவும் விசுவாசிகளின் சமுதாயமாகவும் கருதாமல், தனிநபர் பக்தியை மட்டுமே முக்கியப்படுத்துகின்றன. மூன்று வகையான பாடல்கள் இருப்பதாக ஒருவர் கூறினார்; அதாவது “பாடல்கள் மூன்று வகை – நான் மற்றும் தேவன், தேவன் மற்றும் நான், மற்றும் நாம் இருவரும் சேர்ந்து.”
என், எனது:
இந்தப் பாடல்கள், ஆசீர்வாதங்களின் நோக்கத்தையும் வளமையின் காரணத்தையும் கவனிக்காமல், தனிநபரின் செழிப்பைத் தேடி அதைக் கொண்டாடுகின்றன. கொடுக்கும் மனம், தாராளம், தியாகம் போன்ற நற்குணங்கள் எதுவும் காணப்படுவதில்லை. இந்தப் பாடல்கள், தேவனுடைய அன்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட உறவாக அல்லாமல், பரஸ்பரப் பரிமாற்றத்தைப் போல ஒரு உறவை வெளிப்படுத்துகின்றன. இது ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்காக இல்லாமல், உணர்ச்சி தூண்டுதலுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தருகிறது.
எனது மகிமை:
இந்தக் கச்சேரிகள் தனிநபர்களின் அல்லது அமைப்புகளின் மகிமைக்காக நடத்தப்படுகின்றன. இரண்டு அல்லது மூன்று பாடல்கள் பாடிய பின் உடையை மாற்றுவது, புகழைப் பெறும் பேராசையையும், சுயமகிமையை நாடும் மனோபாவத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
குறுகிய தரிசனம்:
ஒருமுறையாவது சுவிசேஷத்தை கேட்டிராதவர்களிடம் அதை கொண்டு செல்லும் தரிசனம் இல்லை. பல்வேறு ஊடக விளம்பரங்களை செய்யக்கூடியவர்கள் பல கோடி சம்பாதிக்கிறார்கள். திரட்டப்படும் நிதி ஏழைகளுக்கும் தேவையுள்ளவர்களுக்கும் உதவுவதற்கல்ல; ஆடம்பர வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதற்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இசை மற்றும் கலவை:
பெரும்பாலான பாடல்கள் இசைக்காகவே எழுதப்படுகின்றன. வேதாகம சத்தியங்களை விடுத்து, இளைஞர்கள் விரும்பும் பிரபல இசைக்கேற்ற வகையில் சீரற்ற சொற்கள் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன.
மூடுபனி:
மேடை மினுமினுக்கும், பளபளக்கும், பல்வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. கண்ணை கவரும் விளைவை ஏற்படுத்துவதற்காக புகையும் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் ஒலி, ஒளி, புகை ஆகியவை தேவனுக்கு மகிமையைக் கொடுக்க முடியாது.
நம்பிக்கையின் செய்தி:
பவுல், காலம் ஏற்றதாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறார் (2 தீமோத்தேயு 4:2). அதாவது, கச்சேரிகள் சுவிசேஷத்தைத் தெளிவாக அறிவிக்கும் இடங்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதே பொருள். ஆனால் கச்சேரிகளில் வேதாகமச் செய்தி இல்லாமை, தேவனுடைய வார்த்தைக்கான பட்டினியை அல்லது பஞ்சத்தை நினைவூட்டுகிறது.
நான் கடிந்துகொள்ளுதலையோ அல்லது முட்டாள்களின் பாடல்களையோ போற்றுகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran