தத்துவஞானி சாக்ரடீஸ், ஏதென்ஸ் நகரின் சந்தையில் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, “எனக்கு தேவையில்லாத எத்தனை பொருட்கள் இங்கே இருக்கின்றன!” என்று வியப்புடன் கூறுவாராம். அவற்றில் பெரும்பாலானவை இல்லாமலேயே தான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக வாழ முடிகிறது என்பதையும் அவர் அடிக்கடி தனக்குத்தானே நினைவூட்டிக் கொள்வார். இன்றைய காலத்தில் ஒரு வணிக வளாகத்திற்குள் நுழையும்போதும், சாக்ரடீஸைப் போலவே, “இங்கே இருக்கின்ற எத்தனை பொருட்கள் இல்லாமலேயே ஒருவர் எளிதாக வாழ முடியும்!” என்று சொல்லலாம்.
விளம்பரங்கள் தொடர்ந்து நம்மைத் தாக்குகின்றன. குறிப்பிட்ட பொருட்களோ அல்லது நவீன சாதனங்களோ இல்லாமல் வாழ்வதே அர்த்தமற்றது என்ற எண்ணத்தை அவை நமக்குள் உருவாக்குகின்றன. இதனால், வணிக வளாகங்களிலோ அல்லது இணையவழி விற்பனைத் தளங்களிலோ பொருட்களை வாங்குவது ஒருவிதமான அடிமைத்தனமாகவே மாறிவிடக்கூடும். மனித வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாகத் தேவையானவை உயிர்வாழ உணவும், உடலை மூடுவதற்கான உடையும் என்று வேதாகமம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. “உண்ணவும் உடுக்கவும் நமக்கு உண்டாயிருந்தால் அதுபோதுமென்று இருக்கக்கடவோம்” (1 தீமோத்தேயு 6:8–10).
வாங்குவதற்கான தீர்மானம்:
ஒரு சாதனத்தையோ அல்லது வேறு எந்தப் பொருளையோ வாங்குவதற்கு முன், குறைந்தது மூன்று அம்சங்களை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
முதலாவது – அது உண்மையில் தேவையா? மிகவும் அவசியமான தேவை இல்லையென்றால், அதை வாங்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது இல்லாமல் நம்மால் வாழ முடியாதா? என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். சாக்ரடீஸ் கூறியதுபோல, சந்தையில் விற்கப்படும் ஏராளமான பொருட்கள் இல்லாமலேயே நாம் மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும்.
இரண்டாவது – அது வாழ்க்கைக்கு அத்தியாவசியமானதா? ஒரு பொருள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் உண்மையான அத்தியாவசியத் தேவையை நிறைவேற்றுகிறதா என்பதை ஆராய வேண்டும்.
மூன்றாவது – அதற்கு உண்மையான பயன்பாட்டு மதிப்பு உள்ளதா, அல்லது வெறும் வெளிப்புற அலங்காரத்திற்கான மதிப்புதானா? அது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு நடைமுறைப் பயனை அளிக்கிறதா? அல்லது அழகு, ஆடம்பரம், பிறருடைய பார்வையில் நம்மை உயர்த்திக் காட்டுதல் போன்றவற்றிற்காக மட்டுமே வாங்கப்படுகிறதா?
வாங்குவதற்கு முன் எச்சரிக்கை:
சில விஷயங்களில் நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
முதலாவது – ஆசையினாலோ உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலோ வாங்கக்கூடாது. சிந்தித்து, பகுத்தறிந்து தீர்மானிப்பதற்குப் பதிலாக, திடீர் ஆசையினால் அல்லது உணர்ச்சியின் உந்துதலால் பொருட்களை வாங்கிவிடக்கூடாது. “எனக்கு இது வேண்டும்” என்ற எண்ணம் மட்டும் ஒரு பொருளை வாங்குவதற்கான போதுமான காரணமல்ல.
இரண்டாவது – பிறரிடம் நம்முடைய அந்தஸ்தைக் காட்டுவதற்காக வாங்கக்கூடாது.
உதாரணமாக, ஒருவர் தன்னிடம் இருக்கும் கைப்பேசியின் அனைத்து வசதிகளையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்தாமலேயே, புதிய மாடல் வெளிவந்தவுடன் அதை வாங்க விரும்பலாம். அதன் உண்மையான தேவை காரணமாக அல்ல; “என்னால் இதை வாங்க முடியும்” என்பதை உலகத்திற்குக் காட்டுவதற்காக.
மூன்றாவது – ஆடம்பரத்திற்காக வாங்கக்கூடாது. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிற ஒருவருடைய வாழ்க்கையின் அடையாளங்களில் ஒன்று எளிமை. இன்பத்திலும் ஆடம்பரத்திலும் மட்டுமே வாழ்கிறவன் ஆவிக்குரிய நிலையில் உயிரற்றவனாக இருக்கிறான் என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது. “சுகபோகமாய் வாழ்கிறவள் உயிரோடே செத்தவள்” (1 தீமோத்தேயு 5:6).
நான்காவது – “இன்னும் வேண்டும்; இது போதாது” என்ற மனநிலையால் வாங்கக்கூடாது. சிலரால் “இது போதும்” என்று சொல்ல முடியாது. எவ்வளவு கிடைத்தாலும் இன்னும் அதிகமாக வேண்டும் என்ற திருப்தியற்ற மனநிலை அவர்களைத் தொடர்ந்து பொருட்களை வாங்கத் தூண்டுகிறது. ஒரு கிறிஸ்தவனுக்கு திருப்தி என்பது ஒரு ஆவிக்குரிய ஒழுக்கம். தேவபக்தியோடு திருப்தியும் இருந்தால் அது மிகப்பெரிய ஆதாயம் என்று பவுல் எழுதுகிறார்; “திருப்தியுடன் கூடிய தேவபக்தியே மிகுந்த ஆதாயம்” (1 தீமோத்தேயு 6:6).
ஆகவே, நாம் எதையாவது வாங்குவதற்கு முன், “என்னால் இதை வாங்க முடியுமா?” என்று மட்டும் கேட்காமல், “எனக்கு இது உண்மையில் தேவையா? இது அத்தியாவசியமானதா? இதனால் உண்மையான பயன் உண்டா? அல்லது என் ஆசை, ஆடம்பரம், பிறருடைய பார்வை ஆகியவற்றிற்காக இதை வாங்குகிறேனா?” என்று சிந்திக்க வேண்டும். நமக்குக் கிடைத்த பணம், பொருட்கள், வளங்கள் அனைத்தும் நமக்குச் சொந்தமானவை அல்ல; அவை தேவன் நமக்கு ஒப்படைத்த வளங்கள். எனவே, அவற்றை நம்முடைய விருப்பப்படி வீணாக்காமல், தேவனுடைய சித்தத்திற்கும் மகிமைக்கும் ஏற்றவாறு பயன்படுத்த வேண்டிய உக்கிராணக்காரர்களாக (stewards) நாம் வாழ வேண்டும்.
நான் தேவன் எனக்கு அருளிய வளங்களுக்கும், பணத்திற்கும் உண்மையான உக்கிராணக்காரனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran