நரம்புகள் இல்லாத வயலின்

ரோமானி மக்களிடையே ஒரு சுவாரஸ்யமான பழமொழி உள்ளது; “ஒரு பெண் இல்லாத கூடாரம், நரம்புகள் இல்லாத வயலின் போன்றது”. இந்தப் பழமொழி குடும்ப வாழ்க்கையையும், மனிதனின் உணர்வுப்பூர்வமான தேவைகளையும் ஓரளவு வெளிப்படுத்துகிறது. நரம்புகள் இல்லாத வயலினில் பாடலோ, தாளமோ, இசையோ, மெட்டோ, இசை ஒத்திசைவோ இருக்காது.
ஏதேனில் உள்ள தோட்டத்தில் ஆதாம் தனிமையாக இருந்தான். அப்போது கர்த்தர் அவனுக்கு ஒரு பெண்ணை, அதாவது அவனுடைய மனைவியாகிய ஏவாளைக் கொடுத்தார். “மனுஷன் தனிமையாயிருப்பது நல்லதல்ல; அவனுக்குத் தகுந்த துணையை உண்டாக்குவேன்” என்று தேவன் கூறினார் (ஆதியாகமம் 2:18).

நல்ல படைப்பு:
தேவனுடைய திட்டம் முழுமையானதும் பரிபூரணமானதுமாகும். ஆதாமைப் படைத்த தேவன், தாம் படைத்த அனைத்தையும் நல்லது என்று கண்டார். எனவே, ஆதாம் ஆவிக்குரியவனாகவும், மனதளவிலும், உணர்வுகளிலும், உளவியல் ரீதியிலும், உடலளவிலும் நல்ல நிலையில் இருந்தான். அவன் குறைபாடுடையவனாகவோ அல்லது படைப்பில் ஏதோ குறைவுள்ளவனாகவோ இருக்கவில்லை. தேவனுடைய படைப்பில் அவன் நல்லவனாகவும் முழுமையானவனாகவும் இருந்தான்.

தனிமை:
ஆனால், மனிதன் சமூக உறவுகளோடு வாழும் வகையில் தேவனால் படைக்கப்பட்டவன். அவன் ஒரு சமூக உயிரினமாகவும், பிற மனிதர்களுடன் உறவுகொண்டு வாழக்கூடியவனாகவும் தேவன் அவனை வடிவமைத்தார். எனவே, ஆதாம் தன்னைப் போன்ற இன்னொருவரைக் காணாததால் தனிமையை உணர்ந்திருக்கலாம். தன்னுடன் பேசவும், உரையாடவும், ஒன்றாக உணவருந்தவும், தன் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் பகிர்ந்துகொள்ளவும் தன்னைப் போன்ற மற்றொரு மனிதன் அவனிடம் இல்லை. அவன் தேவனோடு பேச முடிந்தது. ஆனால், அவனைப் போன்ற வேறு மனிதர்கள் அப்போது இல்லாததால், மற்றொரு மனிதனுடன் உரையாட முடியவில்லை. ஒருவேளை, விலங்குகள் ஒன்றோடொன்று ஒலிகள், சைகைகள் மற்றும் பல்வேறு அசைவுகளின் மூலம் தொடர்புகொள்வதை ஆதாம் கவனித்திருக்கலாம். அவனுக்கும் தன்னைப் போன்ற இயல்பும் திறனும் கொண்ட ஒரு துணை தேவையாக இருந்தது.

தேவனுடைய நோக்கம்:
மனிதர்கள் “பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி” வாழ வேண்டும் என்பதே தேவனுடைய நோக்கமாக இருந்தது. அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற ஆதாமுக்கு அவனுக்குத் தகுந்த ஒரு துணையும், அவனுடன் இணைந்து செயல்படக்கூடிய ஒரு வாழ்க்கைத் துணையும் தேவைப்பட்டது.
அதனால், தேவன் ஆதாமுக்குப் பொருத்தமான துணையாக ஏவாளை அளித்தார்.

ஏவாளின் படைப்பு:
தேவன் ஆதாமை ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்த்தினார். பின்னர் அவனுடைய விலா எலும்புகளில் ஒன்றை எடுத்து, அந்த இடத்தைச் சதையினால் அடைத்து, அந்த விலா எலும்பிலிருந்து பெண்ணை உருவாக்கினார் (ஆதியாகமம் 2:21–22). இதுகுறித்து மேத்யூ ஹென்றி கூறும் புகழ்பெற்ற விளக்கம் ஒன்று உள்ளது; “ஏவாள் ஆதாமின் தலையிலிருந்து உருவாக்கப்படவில்லை; அவனை ஆளுவதற்காக அல்ல. அவனுடைய கால்களிலிருந்தும் உருவாக்கப்படவில்லை; அவனால் மிதிக்கப்படுவதற்காக அல்ல. அவனுடைய விலாப்பக்கத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்டாள், அவனுக்கு சமமாக இருக்கவும், அவனுடைய கரங்களின் பாதுகாப்பில் இருக்கவும், அவனுடைய இருதயத்திற்கு அருகில் இருந்து அன்புகூரப்படவும்….” ; ஆம், ஒரு வயலினுக்கு நரம்புகள் இசையைத் தருவதுபோல, ஏவாள் ஆதாமின் வாழ்க்கையில் துணையாகவும், உறவாகவும், குடும்ப வாழ்வின் இசையாகவும் அமைந்தாள்.

இதன் அர்த்தம்: 
ஏவாளைப் படைத்ததன் மூலம் பெண்களைப் பற்றிய மூன்று முக்கியமான உண்மைகளை நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.
1. சமத்துவம்:
பெண்கள் ஆண்களைவிடத் தாழ்ந்தவர்கள் அல்ல. ஆணும் பெண்ணும் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்கள் (ஆதியாகமம் 1:27).
2. துணை மற்றும் கூட்டுப்பணி:
கணவனும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியாளர்கள் அல்ல; அவர்கள் வாழ்க்கையில் இணைந்து செயல்படும் துணைவர்கள் மற்றும் கூட்டாளிகள்.
3. அன்பும் கண்ணியமும்:
மனைவி மதிப்பும் கண்ணியமும் கொண்ட வாழ்க்கைத் துணை. அவள் ஆழமாக நேசிக்கப்படவும், அக்கறையோடும் கவனத்தோடும் பேணப்படவும் வேண்டியவள்.
எனவே, கணவன் தன் மனைவியைத் தன் இருதயத்திற்கு அருகில் வைத்துக்கொண்டு, அவளை அன்புடனும் மரியாதையுடனும் பாதுகாத்து, தேவன் கொடுத்த அருமையான துணையாகக் கருத வேண்டும்.

பெண்ணைப் படைத்ததன் மூலம் தேவன் வெளிப்படுத்திய நோக்கத்தை நான் உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேனா? 

Rev. Dr. J.N. Manokaran