12, 14 மற்றும் 16 வயதுடைய மூன்று சகோதரிகள் 9-வது மாடியின் பால்கனியிலிருந்து குதித்து உயிரிழந்தனர். அவர்கள் ஒரு கொரியன் செயலி அல்லது டாஸ்க் கேமிற்கு அடிமையாகி இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது. அந்தப் பெண்கள் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை, மேலும் அவர்கள் பெரும்பாலும் வீட்டின் அறையிலேயே விளையாடிக் கொண்டிருந்ததாக கூறப்படுகிறது (தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா பிப்ரவரி 4, 2026). வேதாகமம் இவ்வாறு போதிக்கிறது; “பிள்ளையானவன் நடக்கவேண்டிய வழியிலே அவனை நடத்து; அவன் முதிர்வயதிலும் அதை விடாதிருப்பான்” (நீதிமொழிகள் 22 : 6).
கற்பித்தல்:
பல பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை போதித்து வளர்க்கும் திறமையில் குறைவாக உள்ளனர். சில பிள்ளைகளுக்கு, ஸ்மார்ட்போன்களே பெற்றோராகவும், பொழுதுபோக்காகவும், துணையாகவும், ஏன் வழிகாட்டியாகவும் ஆகிவிடுகின்றன. இந்தப் பொறுப்பை அவர்கள் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாதபோது, தங்கள் பிள்ளைகளையும், சமூகத்தையும், தேசத்தையும் தோல்வி அடைய செய்கிறார்கள். சில பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஒழுக்கத்தைக் கற்பிப்பது பள்ளியின் பொறுப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். ஆகையால், அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் மீது அக்கறை காட்டுவதும் இல்லை, அவர்கள் மீது முதலீடு செய்வதும் இல்லை.
பயிற்சி:
பயிற்சி என்பது கற்பித்தல் மற்றும் ஒழுக்கத்தை ஊட்டுதல் ஆகும். நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும், தவறான நடத்தைகள் அம்பலப்படுத்தப்பட்டு, தண்டிக்கப்பட்டு, திருத்தப்பட வேண்டும். சில வீடுகளில், தாய்மார்கள் அதைச் செய்வார்கள் என்று தந்தையர்கள் நினைக்கிறார்கள், மேலும் சில தாய்மார்கள் அது தந்தையின் பொறுப்பு என்று நினைக்கிறார்கள். ஆகையால், குழந்தைகள் ஒழுக்கமும் தார்மீக விழுமியங்களும் இல்லாமல் வளர்ந்து சுயநலவாதிகளாக மாறுகிறார்கள்.
முன்மாதிரியாக இருத்தல்:
பிள்ளைகள் பின்பற்றும் மாதிரியாக பெற்றோர்கள் தகுதியானவர்களாக இருக்க வேண்டும். பெற்றோர்கள் சுயநலவாதிகளாக இருந்து, குழந்தைகளின் உணர்ச்சி, உளவியல் மற்றும் மனநிலை தேவைகளுக்குப் போதுமான கவனம் செலுத்தவில்லை என்றால், அது குழந்தைகளை எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலைகளில் தள்ளுகிறது.
கண்காணிப்பு:
நல்ல பெற்றோர் வளர்ப்பு என்பது கருவிகள், பொம்மைகள் மற்றும் குழந்தைகள் கேட்பவற்றை வழங்குவது அல்ல. பொறுப்புள்ள பெற்றோர், குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவற்றை அவர்கள் புத்திசாலித்தனமாகவும் லாபகரமாகவும் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்கிறார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் அறைகளின் மூலைகளிலோ அல்லது படுக்கைகளிலோ பல மணிநேரம் ஸ்மார்ட்போன்களுடன் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பெற்றோர்கள் அறியாமல் இருந்தால், அவர்கள் விரும்பத்தகாத மற்றும் தீய செயல்களைச் செய்ய அவர்களை ஊக்குவிக்கிறார்கள்.
பள்ளி:
தற்கொலை செய்துகொண்ட அந்த இளம் பருவத்தினர், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை. பள்ளிக்குச் செல்வது கட்டாயம் என்று நாட்டின் சட்டம் வலியுறுத்தியபோதிலும், பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் கல்வி குறித்துச் சற்றும் கவலைகொள்ளவில்லை. ஸ்மார்ட்போன்களிலேயே மூழ்கிக்கிடந்து, ஆபத்தான விளையாட்டுகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, சமூகத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், அவர்கள் ஒரு மெய்நிகர் உலகத்திலேயே (virtual world) வாழ்ந்து, இறுதியில் தற்கொலை செய்துகொண்டனர்.
நான் ஒரு நல்ல மற்றும் தேவபக்திமிக்க பெற்றோராக இருக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran