(Rev. Dr. J. N. மனோகரனின் உயிரூட்டும் மன வெளிச்சம்)
சில நேரங்களில், பவுல் தன் செய்தியை வலுவாகக் கூற கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார். கலாத்தியாவின் நம்பிக்கையாளர்களை அவர் "முட்டாள்கள்" என்று அடிக்கடி கண்டிக்கிறார், மேலும் அவர்கள் பலவீனமான, மதிப்பற்ற, மற்றும் ஏழ்மையான அம்சங்களை நாடுகிறார்கள் என்று கூறுகிறார் (கலாத்தியர் 3:1; 4:8-9). பாவம், சாத்தான், உலகம், சிலைகள் மற்றும் பாரம்பரியங்களுக்கு அடிமையாக இருந்த நம்பிக்கையாளர்களை தேவன் தமது பிள்ளைகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்கள் “அப்பா தந்தையே” என்று அவரை கூப்பிடும்படியாக செய்துள்ளார். ஆனால் அவர்கள் முட்டாள்தனமாகத் தீர்மானித்து, மீண்டும் ஏழைகளாக இருக்க விரும்புகிறார்கள்.
மகிமையான பரிசு:
கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலம் தேவன் அளிக்கும் பரிசு, இரட்சிப்பு, புதிய வாழ்வு மற்றும் நித்திய ஜீவன் ஆகும் (ரோமர் 6:23). பாவத்தின் சம்பளமாகக் கிடைக்கும் மரணம், கல்வாரி சிலுவையில் அவர் மாற்றுப் பலியாக இறந்ததின் மூலம் செலுத்தப்பட்டது. இந்த உண்மை அவர் உயிர்த்தெழுந்ததும், பரலோகத்திற்கு ஏறியதுமூலம் உறுதிபடுத்தப்பட்டது.
மகிமையான உறவு:
“நீங்கள் மன்னிக்கப்பட்டீர்கள், தொலைந்து போங்கள், மீண்டும் உங்கள் முகத்தைக் காட்டாதீர்கள்” என்று தேவன் சொல்லவில்லை. அவர் அடிமைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களைத் தம்முடைய பிள்ளைகளாக மாற்றுகிறார் (யோவான் 1:12). பாவிகளும் அடிமைகளும், மன்னிப்பின் வழியாகவும் அன்பின் மூலமாகவும் தேவனுடைய மகன்களாகவும் மகள்களாகவும் மாறுகிறார்கள்.
சீஷர்கள், தேவனுடைய குடும்பமான திருச்சபையைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள் (கலாத்தியர் 3:29; 1 தீமோத்தேயு 3:15).
பிச்சைக்காரர்களாக மாறுகிறீர்களா?
பவுல் மிகுந்த வருத்தத்துடன், கலாத்திய விசுவாசிகள் அவர்களுக்குக் கிடைத்த இந்த மகத்தான ஆவிக்குரிய வாழ்வையும் அனுபவத்தையும் விட்டுவிட்டு, பழைய வாழ்க்கை முறைக்குத் திரும்புவதை கண்டித்தார். முதலில், அவர்கள் சிலைகளை நாடினார்கள். ஒருவரது வாழ்க்கையில் தேவனுக்குப் பதிலாக எதுவாவது முக்கியத்துவம் பெறும்போது, அது பொருட்களாக இருந்தாலும், இடமாக இருந்தாலும், அல்லது மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவை அனைத்தும் விக்கிரகமாக மாறுகின்றன. அவை நம் நேரத்தையும், சக்தியையும் சுரந்து, கடைசியில் நம்மை ஏதுமில்லாதவர்களாக மாற்றிவிடுகின்றன. இன்று கூட, மக்கள் புதிய தேவைகளுக்காக புதிய “தேவர்களை” உருவாக்குகிறார்கள். உதாரணமாக, “விசா தேவன்” , அதாவது வேலைக்காக வெளிநாடு செல்ல விரும்புகிறவர்கள் விசா கிடைக்க இந்த “தேவனை” நாடுகிறார்கள்.
இரண்டாவது, மரபுகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள். பலர் கடைப்பிடிக்கிற மரபுகள் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியை அளிப்பதில்லை. அது வெளிப்படையாக “புனிதம்” போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது ஒருவிதமான பொய்யான திருப்தி மட்டும் தருகிறது. எதைச் செய்யவேண்டுமென்றாலும், அதற்காக விரிவான விழாக்கள், யாத்திரைகள், பலவித கிரியைகள் நடத்துகிறார்கள். ஆனால் இது நம்மை ஆன்மீகத்திலும் பொருளாதாரத்திலும் ஏழையாக ஆக்குகிறது.
மூன்றாவது, நாட்கள், மாதங்கள், பருவங்கள் குறித்து உள்ள நம்பிக்கைகள். “நல்ல நேரம்” பார்த்துத்தான் விஷயங்களை ஆரம்பிக்கிறார்கள், உதாரணமாக வீடு புகுவிழா, திருமணம், கடை திறப்பு, புதிய முயற்சி என இவை எல்லாம் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என நினைக்கிறார்கள். சில நாட்கள் “அசௌபாக்கியமானவை” என்பதால், எந்த செயலும் செய்ய மாட்டார்கள். இந்த எல்லாவற்றிலும் ஒரே சிக்கல், மனிதர்கள் தேவனை விட்டுவிட்டு, மற்றவைகளில் நம்பிக்கையை வைக்கிறார்கள். இது தான் பவுல் “நீங்கள் ஏன் மீண்டும் பிச்சைக்காரர்களாக மாறுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டு வினவுகிறார். தேவன் தந்த மகிமையுள்ள புத்திர உரிமையை விட்டு, மீண்டும் அடிமைத்தனத்திற்கு திரும்பிச் செல்லக்கூடாது.
நான் ஒரு மகன்/மகள் போல ஆகவும், சிரத்தையுடன் நடந்து கொள்ளவும் விரும்புகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran