சில பெண்கள் குழுக்கள் மராத்தி மொழியில் கிறிஸ்தவ தலைமைத்துவப் பயிற்சியைப் படித்து வருகின்றனர். பொதுவாக சமூகத்தில் விதவைகள் அபசகுனமாகக் கருதப்பட்டு மரியாதையின்றி நடத்தப்படுகின்றனர். ஆனால், விதவைகளுக்கான ஊழியத்தைப் பற்றி 1 தீமோத்தேயு 5:9–16ல் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கொடுத்த போதனைகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவர்கள் விதவைகளை மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடத்தத் தொடங்கினர். சில திருச்சபைகள் தங்கள் சபையில் உள்ள விதவைகளுக்காக சிறப்பு ஊழியங்களையும் உதவித் திட்டங்களையும் ஆரம்பித்துள்ளன. திருச்சபை வரலாறு முழுவதும் ஏழை, எளிய, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சேவை செய்வது மிக முக்கியமானதாக இருந்து வருகிறது.
எதிர் கலாச்சாரம்:
பண்டைய காலத்தில் “சதி” என்ற கொடூரமான பழக்கம் இருந்தது. கணவன் இறந்தால், மனைவி அவரது தகனச் சுடரில் உயிரோடு எரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான விதவைகள் உயிரிழந்துள்ளனர். வில்லியம் கேரி அவர்களின் நலனுக்காக போராடினார்; அதன் விளைவாக 1829ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினால் இந்தச் செயல் தடை செய்யப்பட்டது.
மேலும், சில இடங்களில் விதவைகள் கூட்டு குடும்பங்களில் ஊதியமில்லா வேலைக்காரிகளாக மட்டுமே சகித்துக்கொள்ளப்பட்டனர். இன்னும் சிலர் அவமதிப்பு மற்றும் துன்புறுத்தலைத் தாங்க முடியாமல் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி ஆசிரமங்களில் தஞ்சம் அடைந்தனர். பண்டித ரமாபாய் தொடங்கிய “முக்தி மிஷன்” குழந்தை விதவைகள் மற்றும் அனாதைகளுக்கான பாதுகாப்பு இல்லமாக இருந்தது. ஆனால் கிறிஸ்தவ கண்ணோட்டத்தில், விதவைகள் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதர்கள். அவர்கள் கண்ணியத்துடனும் வாய்ப்புகளுடனும் வாழ்ந்து, தேவன் அவர்களுக்கு அளித்த அழைப்பை நிறைவேற்றத் தகுதியானவர்கள்.
கிறிஸ்தவ ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை:
“உன் அயலானை உன்னைப்போல் நேசி” என்ற கட்டளையை நடைமுறைப்படுத்தி பிறரைப் பராமரிப்பது கிறிஸ்தவத்தின் தனித்துவமான அடையாளமாகும். அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு, விதவைகளைப் பராமரிப்பதே உண்மையான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் சான்று என யாக்கோபு 1:27ல் எழுதுகிறார். கிறிஸ்தவ விசுவாசம் சடங்குகள், பாரம்பரியங்கள், மரபுகள் மட்டுமல்ல; அது மனிதரை, குடும்பங்களை, சமுதாயத்தை, தேசங்களையும் கலாச்சாரத்தையும் மாற்றும் உயிருள்ள விசுவாசமாகும்.
எருசலேம் திருச்சபை:
எருசலேம் திருச்சபையின் தொடக்கத்தில், பெந்தெகொஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு, நன்மை செய்வதை வெளிப்படுத்துவது, விதவைகள் உட்பட ஏழைகளை கவனித்துக்கொள்வது மற்றும் மற்றவர்களை நேசிப்பது திருச்சபையின் அடிப்படை பண்புகளாக இருந்தன. விநியோகத்தில் சில சிக்கல்கள் இருந்தன, ஆனால் ஆவிக்குரிய சேவகர்களை நியமிப்பதன் மூலம் சரி செய்யப்பட்டது (அப்போஸ்தலர் 6:1).
தேவனின் அக்கறையும் திருச்சபையின் அக்கறையும்:
அனாதைகள், தந்தையற்றவர்கள், பாதுகாப்பற்றவர்கள், விதவைகள், ஏழைகள், அந்நியர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், சுரண்டப்பட்டவர்கள், நோயாளிகள், கைவிடப்பட்டவர்கள், நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் ஓரங்கட்டப்பட்டவர்கள் மீது தேவன் அக்கறை கொள்கிறார். எனவே, திருச்சபை எப்போதும் அத்தகைய மக்களுடன் ஒற்றுமையுடன் உள்ளது, நிவாரணப் பணிகளைச் செய்கிறது, அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது மற்றும் மறுவாழ்வு அளிக்கிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், திருச்சபை தேவ அன்பையும் பலரை மாற்றும் தேவ வல்லமையும் நிரூபிக்கிறது.
தேவன் அக்கறை கொள்பவர்கள் மீது எனக்கு அக்கறை இருக்கிறதா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran