பல சூழ்ச்சியுள்ள மனிதர்கள் புகழ்ச்சியைப் பயன்படுத்தி தமக்குச் சலுகைகள் பெற்றுக் கொள்ளவும், பதவி உயர்வுகள் பெறவும், வளர்ச்சியடையவும் செய்கிறார்கள். அதாவது, அவர்கள் நன்மை தரக்கூடியவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக மலர்ச்சியான சொற்களால் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். ஆனால் வேதாகமம் தேவனுக்குப் பயமில்லாத துன்மார்க்கரை எச்சரிக்கிறது; அவர்கள் தங்களையே ஏமாற்றிக்கொள்ள தம்மைப் பற்றிப் புகழ்ச்சிப் பேசுகிறவர்களாக அல்லது புகழ்ச்சியை விரும்புகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள் (சங்கீதம் 36:1-2). தேவனுக்குப் பயமில்லாமல் அவர்கள் தன்னைத்தானே போற்றிக் கொண்டும், தன்னைத் தானே பெருமைப்படுத்திக் கொண்டும் வாழ்கிறார்கள்.
தேவனுக்குப் பயமின்மை:
அது துன்மார்க்கத்திற்கும் எல்லா தீமைக்கும் அடிப்படையாகும். தேவனிடமிருந்து வரும் ஞானமும் அறிவும் இல்லாமல், ஒருவன் தவறான முடிவுகளை எடுக்க முடியும் (நீதிமொழிகள் 9:10). தேவன் மனிதர்களின் காரியங்களில் தலையிடுவதில்லை என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குள் உருவாகிறது. இதனால், அவன் தேவனைப் பற்றிய தனது மதிப்பீட்டைக் குறைத்து, கடவுளுக்குச் சமமாக தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்கிறான். தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்வது, பிறரைப் புகழ்வதைக் காட்டிலும் மிகவும் ஆபத்தானது.
முதலில், வேதாகம மதிப்புகள் தடைசெய்த பாவங்களை அவன் பாவங்களாகவே எண்ணுவதில்லை; அவற்றை சிறிய தவறுகள் அல்லது எளிய பிழைகள் எனக் கருதுகிறான். ஆனால் பாவத்தை வேறு சொற்களால் வரையறுப்பதால் அதன் தீவிரம் குறைவதில்லை. ஏனெனில், வேதாகமம் கூறுகிறது; “பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்” (ரோமர் 3:23). பாவத்திற்கு ‘சிறிய’ அல்லது ‘இலேசான’ என்ற வகைகள் எதுவும் இல்லை; அதைப் போலவே, மரணத்திற்கும் இல்லை.
இரண்டாவதாக, தன் பாவங்கள் மற்றவர்களின் பாவங்களை விட மோசமானவை அல்ல என்று அவன் நினைக்கிறான். ஆனால் பாவத்திற்கு தரவரிசை என்பது இல்லை; நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒரு கூறை மீறுவது, முழு நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் எதிரான அதிருப்தியும் கிளர்ச்சியும் ஆகும் (யாக்கோபு 2:10). ஆகையால், தேவனுடைய பார்வையில் அனைவரும் பாவிகளே.
மூன்றாவதாக, தேவன் தன் பாவங்களை கணக்கில் எடுக்கமாட்டார் என்று அவன் எண்ணுகிறான். ஆனால் தேவன் பரிசுத்தமானவர்; அவர் பாவத்துடன் ஒருபோதும் சமரசம் செய்யமாட்டார். மனந்திரும்பாமல், கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒவ்வொருவரும் நியாயத் தீர்ப்புக்குட்படுவார்கள், மேலும் நரகத்தில் நித்திய தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும்.
நான்காவதாக, தாம் பல நற்செயல்களைச் செய்வதால், அது தமது பாவங்களை ஈடுகட்டும் என்று அவன் நினைக்கிறான். தேவன் ஒருவகை சமநிலையை வைத்திருக்கிறார்; அதில் ஒரு பக்கத்தில் நற்செயல்கள், மறுபக்கத்தில் தீயசெயல்கள் வைக்கப்படுகின்றன என்று அவர்கள் கற்பனை செய்கிறார்கள். நற்செயல்கள் தீயசெயல்களை விட அதிகமாக இருந்தால் பரலோகத்திற்கு போகலாம் என்று அவர்கள் முட்டாள்தனமாக நம்புகிறார்கள்.
ஐந்தாவது, தேவன் அன்பானவர் என்பதால், அவர் தன்னை நரகத்திற்குப் அனுப்பமாட்டார் என்று அவன் நினைக்கிறான். ஆனால் கிறிஸ்துவை நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள், உண்மையில் தாமே நரகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள்; அந்த இடத்திற்கே தாங்களே விரைவாக ஓடிச் செல்கிறார்கள்.
நான் என்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்கிற ஒரு நபராக இருக்கிறேனா? அல்லது அவருடைய கிருபையினால் இரட்சிக்கப்பட்ட மனந்திரும்பிய நபராக இருக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran