விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம்" (எபிரெயர் 11:6). விசுவாசத்தின் மூலம் மட்டுமே தேவனைப் பிரியப்படுத்த முடியும். மேலும், நம்முடைய உடல்களை உயிருள்ள பரிசுத்த பலியாக தேவனுக்குச் சமர்ப்பிப்பதே உண்மையான ஆராதனை; அதுவே தேவனுக்குப் பிரியமானதாகும் (ரோமர் 12:1). இன்று பலர் தேவனைப் பிரியப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக மனிதர்களைப் பிரியப்படுத்த முயல்கின்றனர். அதற்குக் காரணம் வாழ்வாதாரம், அங்கீகாரம் அல்லது புகழைப் பெறும் விருப்பமாக இருக்கலாம். ஆனால் தேவனைப் பிரியப்படுத்துவதே எல்லா உறவுகளுக்கும், பொறுப்புகளுக்கும் மேலான முன்னுரிமையாக இருக்க வேண்டும். அன்பு செய்யப்பட வேண்டும், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும், ஒரு குழுவில் அங்கமாக இருக்க வேண்டும் என்பது மனிதனின் இயல்பான விருப்பங்கள். ஆனால் மனிதர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக வாழ்பவர்கள் இறுதியில் ஏமாற்றத்தையும் மனவேதனையையும் சந்திக்கின்றனர்.
வாழ்க்கைத் துணை:
சிலர் தங்கள் துணைவரைப் பிரியப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்துவைவிட்டு விலகிச் செல்கின்றனர். விசுவாசமில்லாதவர்களுடன் நுகத்தடியில் இணைந்து, தேவனுடைய சித்தத்திற்கு விரோதமாக இருந்தாலும் அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற முயல்கின்றனர். இது தேவனுடைய கட்டளைகளை அவமதிப்பதாகும்.
பிள்ளைகள்:
சில பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளையே முதன்மைப்படுத்துகின்றனர். அவர்கள் மனம் வருந்தக்கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் தவறான வழிகளில் நடக்க அனுமதிக்கின்றனர். ஏலி, தன் மக்களான ஓப்னி மற்றும் பினெகாஸ் செய்த அக்கிரமங்களைத் தடுக்கவில்லை. அவர்கள் தேவனை அவமதித்து, பலியின் இறைச்சியையும் அபகரித்தனர் (1 சாமுவேல் 3:13). தன் மக்களை ஒழுங்குபடுத்தத் தவறியதால், ஏலி தேவனைப் பிரியப்படுத்தவில்லை.
உறவினர்கள்:
சிலர் மாமா, அத்தை, மருமகன், மருமகள் போன்ற உறவினர்களின் ஆதரவு அல்லது உதவியை இழக்கக்கூடாது என்பதற்காக அவர்களைப் பிரியப்படுத்த முயல்கின்றனர். ஆனால் தேவனுக்குப் பதிலாக மனிதர்களை மகிழ்விப்பது சரியான வழி அல்ல.
அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள்:
ஊழியர்கள் தங்கள் முதலாளியைப் பிரியப்படுத்த விரும்புகின்றனர். மாணவர்கள் ஆசிரியர்களின் பாராட்டைப் பெற விரும்புகின்றனர். மேலும் அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், செல்வாக்கு மிக்கவர்கள், தெருக்களை ஆளும் ரவுடிகள் போன்றவர்களையும் மகிழ்விக்க பலர் முயல்கின்றனர்.
ஆரம்பகால கிறிஸ்தவர்கள் "சீசரே ஆண்டவர்" என்று கூற மறுத்தனர்; அதற்கு பதிலாக "இயேசுவே ஆண்டவர்" என்று தைரியமாக அறிக்கையிட்டனர்.
சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரம்:
சிலருக்கு கலாச்சாரமே தெய்வமாகிவிடுகிறது. பாரம்பரியம், பழக்கவழக்கங்கள், சடங்குகள் மற்றும் மரபுகளை மீற விரும்புவதில்லை. ஆனால் அவற்றில் சில தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு முரணானவையாக இருக்கலாம். உதாரணமாக, எல்லா மனிதர்களையும் சமமாக நடத்தாமல், சாதிக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது தேவனைப் பிரியப்படுத்தும் செயல் அல்ல.
செல்வத்தின் மீதான ஆசை:
"இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியம் செய்ய முடியாது" (மத்தேயு 6:24).
பொருளாதார வளத்திற்காக சிலர் யாரையும் திருப்திப்படுத்தவும், எதையும் செய்யவும் தயாராக இருக்கின்றனர். பணம், செல்வம், சொத்து ஆகியவை தேவனையும், அவருடைய ராஜ்யத்தையும், நீதியையும் விட முக்கியமான இடத்தைப் பெறும்போது, அது தேவனுக்குப் பிரியமான வாழ்க்கையல்ல.
என் வாழ்க்கையின் எல்லா பகுதிகளிலும், ஒவ்வொரு நாளும் நான் யாரைப் பிரியப்படுத்த முயல்கிறேன்? மனிதர்களையா? அல்லது தேவனையா? சிந்திப்போம்.
Rev. Dr. J.N. Manokaran