யூதர்களின் கூட்டத்தினர் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் “உயிரோட வாழத் தகுதியற்றவன்” என்று அறிவித்தனர் (அப்போஸ்தலர் 22:22). உணர்ச்சிவசப்பட்டு, பகுத்தறிவின்றி செயல்பட்ட ஒரு கூட்டத்தினரின் தன்னிச்சையான தீர்ப்பாகவே இது அமைந்தது.
ஜீவன் தருபவர்:
தேவனே ஜீவன் தருபவர். ஆய்வுக்கூடத்திலோ அல்லது எந்த அறிவியல் முறையினாலோ மனித உயிரை உருவாக்குவது சாத்தியமல்ல. ஆனால், தேவன் தமது கிருபையினால் மனிதர்களுக்கு உயிரைக் கொடுக்கிறார். ஒருவருடைய ஆயுட்காலத்தை அவரே நிர்ணயிக்கிறார்.
கொலை:
“கொலை செய்யாதிருப்பாயாக” என்று பத்துக் கட்டளைகளில் தேவன் தெளிவாகக் கட்டளையிட்டுள்ளார் (யாத்திராகமம் 20:13). கோபம், பொறாமை போன்றவற்றின் காரணமாக தனிநபர்கள் கொலை செய்யக்கூடும். காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலைக் கொன்றது இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு (ஆதியாகமம் 4:8).
சில சமயங்களில் ஒரு குழுவினர் மற்றொரு குழுவினருக்கு எதிராகப் போராடி கொலைகளைச் செய்கின்றனர். போர்களிலும் பயங்கரவாதச் செயல்களிலும் ஏராளமான மக்கள் கொல்லப்படுகின்றனர். மதம், மொழி, இனம் அல்லது சாதி போன்ற அடையாளங்களின் அடிப்படையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்ட சம்பவங்களும் வரலாற்றில் இடம்பெற்றுள்ளன. இத்தகைய கொடூரமான படுகொலைகள் “பெருமளவிலான கொலைகள்” (Mass Murder) அல்லது “இனப்படுகொலை” (Genocide) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
கும்பல் வெறி:
கும்பல் வெறி என்பது சமூகத்தில் காணப்படும் ஒரு தீமையாகும். சில அதிருப்தியடைந்த, தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட மனிதர்கள் ஒன்று கூடும்போது, அவர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட்டு பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
தந்திரமான தலைவர்கள், சாதாரண மக்களைத் தூண்டிவிட்டு, அவர்களை வன்முறையை ஏற்படுத்தும் கும்பல்களாக மாற்றிவிட முடியும். இயேசுவின் காலத்திலும் இதுபோன்ற கும்பல் வெறி காணப்பட்டது. பிரதான ஆசாரியர்களால் தூண்டப்பட்ட மக்கள் கூட்டம், இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்று உரத்த குரலில் கோரியது; அதேவேளையில் கொலைகாரனான பரபாஸை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டது (மத்தேயு 27:15–26).
வாழ்வதற்கான உரிமை:
ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இயற்கையான மரணம் ஏற்படும் வரையில் வாழ்வதற்கான உரிமையை தேவன் அருளியிருக்கிறார். இந்த வாழ்வுரிமை தேவனால் வழங்கப்பட்ட பரிசாகும்; அது ஐக்கிய நாடுகள் சபை போன்ற எந்த மனித அமைப்பினாலும் வழங்கப்பட்டதல்ல. ஒரு மனிதனின் உயிரை மற்றொரு மனிதன் தன்னிச்சையாகப் பறிப்பதற்கு அதிகாரம் இல்லை. குற்றத்தின் தன்மை மற்றும் சட்டத்தின் அடிப்படையில், நீதிமன்றத்தின் மூலம் மரண தண்டனை வழங்கப்படும் சூழ்நிலைகள் இருக்கலாம். ஆனால், தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவருடைய உயிரை மற்றொருவர் பறிப்பது தேவனுடைய நீதிக்கும் மனித சட்டத்திற்கும் எதிரானதாகும்.
ஆணவம்:
கும்பல்கள் தங்களிடம் இருக்கும் கூட்டுப்பலத்தின் காரணமாக, பாதுகாப்பற்றவர்கள்மீது அதிகாரம் செலுத்தும்போது ஆணவம் கொண்டவர்களாக மாறக்கூடும்.
யூதர்களின் கூட்டத்தினர் பவுல் உயிரோடிருக்கக் கூடாது என்று அறிவித்தபோது, உயிரைக் கொடுப்பவரும் எடுத்துக்கொள்பவருமான தேவனுடைய இடத்தைத் தாங்களே எடுத்துக்கொள்ள முயன்றனர்.
இன்றைய உலகிலும் பகுத்தறிவற்ற கும்பல்கள், சமூக விரோதிகள் மற்றும் வன்முறையாளர்கள் மனிதர்களின் உயிரை மனசாட்சியின்றிப் பறிக்கின்றனர். தேவபயமோ, சட்டத்தின் மீதான பயமோ இல்லாதபோது, இத்தகைய கொடூரச் செயல்கள் நிகழ்கின்றன.
எச்சரிக்கை:
ஒருவரை வெறுப்பதே கொலைக்குச் சமமானது என்று அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் எச்சரிக்கிறார்; “தன் சகோதரனைப் பகைக்கிற எவனும் மனுஷகொலைபாதகனாயிருக்கிறான்” (1 யோவான் 3:15). கோபம், அவமதிப்பு, பிறரை இழிவாகப் பேசுதல், ஒருவரை “மூடன்” என்று அழைத்தல் போன்றவையும் கொலைக்கான விதைகளைப் போன்ற ஆபத்தானவை என்று இயேசு கிறிஸ்து எச்சரித்தார் (மத்தேயு 5:21–22). எனவே, வெளிப்படையான கொலைச் செயலைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்ல; நமது இருதயத்தில் வெறுப்பு, கோபம், அவமதிப்பு ஆகியவற்றுக்கும் இடமளிக்காமல் இருப்பதே கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் அடையாளமாகும்.
*உயிரைக் கொடுப்பவர் தேவனே என்பதை நான் உணர்கிறேனா?
தேவன் படைத்த ஒவ்வொரு மனிதனையும் நேசிக்கவும், மதிக்கவும், அவர்களின் வாழ்வை மதிக்கவும் நான் முயற்சி செய்கிறேனா?*
Rev. Dr. J.N. Manokaran