பல இளைஞர்கள், ஆண்டவராகிய இயேசு தம்முடைய சீஷர்களை நண்பர்களாகக் கூறிய வேதாகம வசனத்தை (யோவான் 15:15) அதிகமாக வலியுறுத்துகிறார்கள். அதனால், அவர்கள் ஆண்டவரை ‘நண்பா’ போன்ற சொற்களால் அழைப்பதையும் காணலாம். ஆண்டவர் தம்மை ஊழியர் எனக் கூறியதால் (மத்தேயு 20:28), அவரை தனிப்பட்ட ஊழியக்காரனாகவே கருதத் தொடங்குவது தாமாகவே நடந்து விடும் ஆபத்தும் விரைவில் உள்ளது. யெகூவின் சக ஊழியர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியப் பாடம் இதுவே (2 இராஜாக்கள் 9:4-13).
எலிசா ஒரு இளம் தீர்க்கதரிசியை அனுப்புதல்:
எலிசா, படைத்தலைவர்களின் நடுவில் சென்று, யெகூவை அவனது கூட்டாளர்களிடமிருந்து தனியே ஒரு அறைக்கு அழைத்து, மறைவாக அபிஷேகம் செய்யும்படி ஒரு இளம் தீர்க்கதரிசியிடம் கட்டளையிட்டார். அது யெகூவுக்கு, கிளர்ச்சிக்குக் கொடியெழுப்பலாம் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் வாய்ப்பை அளித்தது. அந்த இளைஞன் தன் பொறுப்பை நன்றாக நிறைவேற்றி, யெகூவை அபிஷேகம் செய்தான். செய்தி தெளிவானது: அவர்களின் துர்மார்க்கத்திற்காகவும், தேவனுடைய ஜனங்களை, குறிப்பாக அவரது தீர்க்கதரிசிகளைச் கொன்றதற்கான பழி வாங்கவும், யெகூவை தேவன் தேர்ந்தெடுத்து அபிஷேகம் செய்திருக்கிறார். இதன் மூலம் ஆகாப் வம்சத்தின் மீதான தேவனுடைய நீதித் தீர்ப்பு நிறைவேறவுள்ளது.
தோழர்கள் பரிகசித்தல்:
அந்த இளம் தீர்க்கதரிசி அங்கிருந்து சென்றதும், யெகூவின் தோழர்கள் அவனைப் பைத்தியக்காரன் என கேலி செய்தார்கள். தீர்க்கதரிசிகளை அவமதித்த அவர்கள், “அவர் சொல்வது பொய்தான்” என்கிற நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர். அதாவது, அந்தத் தீர்க்கதரிசியை பைத்தியக்காரன், அர்த்தமில்லா பேச்சாளர், பொய்யன் எனக்கூறி, அவர் கூறிய செய்திக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை எனக் கருதினர். அவர்களுக்கு தேவனையும், அவர் தரும் தீர்க்கதரிசனத்தையும் நம்பும் மனம் இல்லை.
நிகழ்வில் திடீர் மாற்றம்:
ஆனால், யெகூவின் தோழர்கள், அவர் அபிஷேக எண்ணெயால் நனையப்பட்டிருப்பதை கவனித்தார்கள். யெகூ, தீர்க்கதரிசி சொன்ன தேவனுடைய செய்தியை தெரிவித்தவுடன், அவர்களின் சந்தேகம் உறுதியாகியது. அந்த வார்த்தைகளை அவர்கள் மிகக் கடும் முக்கியத்துடன் எடுத்துக் கொண்டு, விருப்பமில்லாத யெகூவையே ராஜாவாக வாழ்த்தினர். அவருக்காகத் தங்கள் ஆடைகளைப் பரப்பி, அவரை ராஜாவாக அங்கீகரிப்பதையும், தங்களுக்கு உண்டான விசுவாசத்தையும், அவருக்கு தரவேண்டும் என்று உறுதியளிக்கும் ஆதரவையும் வெளிப்படுத்தினர்.
மனப்பாங்கின் மாற்றம்:
யெகூவை அவர் தோழர்கள், புதிதாய் மாற்றமடைந்த அணுகுமுறையுடன், மரியாதையுடனும் அச்சத்துடனும் பார்த்தார்கள். முன்பு அவர்கள் தோழர்களாக இருந்தாலும், இப்போது யெகூ ராஜாவாக உயர்த்தப்பட்டார். அதனால், அவர் பெற்ற புதிய பதவிக்கு ஏற்ற மரியாதை, பயபக்தி, மற்றும் அங்கீகாரத்துடன் அவரை அணுக வேண்டிய அவசியத்தை அவர்கள் உணர்ந்தனர். நண்பர்களின் உறவிலிருந்து, ராஜா-படைவீரர் அல்லது ராஜா-புரவையாளர் என்ற முதிர்ந்த உறவு நிலைக்குத் தங்களை மாற்றிக் கொண்டார்கள்.
நான் தேவனுடைய குமாரனின்முன் பயபக்தியுடனும் தாழ்மையுடனும் ஆராதனை மனப்பாங்குடனும் நிற்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran