அகந்தை, ஆணவம், தற்பெருமை ஆகியவை எப்போதும் ஆபத்தையும் அழிவையும் கொண்டு வருகின்றன. “அழிவுக்கு முன்னாக அகந்தை வரும்; இடறுதலுக்கு முன்னாக மனமேட்டிமை வரும்” (நீதிமொழிகள் 16:18). தனிப்பட்ட பெருமை, குடும்பப் பெருமை, சாதிப் பெருமை, சமூக அந்தஸ்தின் பெருமை, குலப் பெருமை, இனப் பெருமை, தங்கள் கிருபையைக் குறித்த பெருமை எனப் பெருமையின் பட்டியல் முடிவற்றதாக உள்ளது.
தன்னையே புகழ்தல்:
அகந்தையுள்ளவர்கள் தங்களுடைய சாதனைகளுக்கான பெருமையையும் புகழையும் தாங்களே பெற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறார்கள். சில நாத்திக விஞ்ஞானிகள் குளோனிங் அல்லது DNA தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் உயிரையும் மனிதர்களையும் கூட உருவாக்க முடியும் என்று கூறுகின்றனர். ஆனால் அவர்களால் DNA-வையே உருவாக்க முடியாது.
தேவன் ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து சகலத்தையும் சிருஷ்டித்தார்; ஆதாமை மண்ணின் தூளிலிருந்து உருவாக்கினார். அதுபோல, சில பெருமையுள்ள அதிகாரிகள் தங்களுடைய சக ஊழியர்களின் சாதனைகளுக்குக்கூட தாங்களே புகழைப் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.
தன்னையே மகிமைப்படுத்துதல்:
அகந்தையுள்ளவர்கள் தங்களுக்குப் பின்வரும் தலைமுறைகளிலும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு பெயரையும் நினைவுச் சின்னத்தையும் உருவாக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். தங்களுடைய நினைவு மறையாதபடி தாங்களே நினைவுச் சின்னங்களைக் கட்டவும், சிலைகளை எழுப்பவும் விரும்புகின்றனர். இது மக்களின் நலனுக்காக அல்ல; தங்களுடைய பெயரும் புகழும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், சில சமயங்களில் தங்களுடைய சந்ததியினரின் பெருமைக்காகவும் செய்யப்படுகிறது.
சுயாதீனமாக வாழும் மனப்பான்மை:
அகந்தை, தேவனைப் பொருட்படுத்தாமலும், அவருடைய கட்டளைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் மதிக்காமலும் வாழ வழிநடத்துகிறது. ஆணவம் தேவனுடைய இரக்கத்தையும், கிருபையையும், ஞானத்தையும், வழிநடத்துதலையும் நிராகரிக்கிறது. ஆகையால் அதன் முடிவு பேரழிவாகவும் மரணமாகவும் அமையக்கூடும்.
உரிமை கொண்டாடும் மனப்பான்மை:
அகந்தை, “வாழ்க்கையின் பெருமை” எனப்படும் மனப்பான்மைக்கு வழிவகுக்கிறது (1 யோவான் 2:16).
தங்கள் பிறப்பு, அந்தஸ்து, சாதனைகள், பதவி, அதிகாரம் ஆகியவற்றைக் குறித்து பெருமைப்படுகிறவர்கள், எல்லாவிதமான சலுகைகளையும், ஆடம்பரங்களையும், வசதிகளையும் தங்களுக்கே உரியவை என்று கருதுகின்றனர். அதே நேரத்தில், அவற்றை மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்காமல் தடுக்கவும் செய்கின்றனர். தங்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் சிறந்தவை கிடைக்க வேண்டும் என்றும், மற்றவர்கள் அவற்றைப் பெறத் தகுதியற்றவர்கள் என்றும் அவர்கள் நினைக்கின்றனர். இதனால், தங்களை உயர்ந்தவர்களாகக் கருதுகிறவர்கள், தங்களுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று கருதும் மற்றவர்களிடமிருந்து உரிமைகளையும் வாய்ப்புகளையும் பறிப்பதையே நியாயமானது என்று எண்ணுகின்றனர்.
சுயநீதி:
மனித மனத்திற்கு, ஒழுக்கமற்ற மற்றும் அநீதியான செயல்களைக்கூட நியாயப்படுத்தும் திறன் உள்ளது. நாம் செய்ய வேண்டியவற்றைச் செய்யாமல் இருப்பதற்கும் மனம் பல காரணங்களைக் கூறுகிறது.
நேர்மையாகவும் உண்மையாகவும் தங்களைச் சுயபரிசோதனை செய்வதற்குப் பதிலாக, அகந்தையுள்ளவர்கள் தங்களுடைய தவறுகளையும் செயல்களையும் தாங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் வேதாகமம், தேவன் பரிசுத்தமானவர் என்றும், அவரே நீதியின் அளவுகோலை நிர்ணயிக்கிறார் என்றும் போதிக்கிறது. மனிதர்களுடைய நீதியும், அளவுகோல்களும் தேவனுடைய பரிசுத்தத்துடன் ஒப்பிடப்படும்போது, “அழுக்கான கந்தைகளைப்போல்” இருக்கின்றன (ஏசாயா 64:6).
தாழ்மை:
கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, “நான் சாந்தமும் மனத்தாழ்மையுமாய் இருக்கிறேன்; என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று தமது சீஷர்களை அழைத்தார் (மத்தேயு 11:29). கிறிஸ்தவர்களுக்கு இயேசு கிறிஸ்துவே முன்மாதிரி. ஆகையால், அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் சாந்தமுள்ளவர்களாகவும், தாழ்மையுள்ளவர்களாகவும், மரியாதையுடனும், பணிவுடனும், உறுதியுடனும் வாழ வேண்டும்.
“கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது” என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுகிறார் (பிலிப்பியர் 2:5-8). கிறிஸ்துவின் தாழ்மையான மனப்பான்மை ஒவ்வொரு விசுவாசியின் வாழ்க்கையிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
நான் எப்போதும் தேவனுக்கு முன்பாகத் தாழ்மையுடன் இருக்கிறேனா? என் தாழ்மையை உலகத்தாருக்கு என் வாழ்க்கையின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran