கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து பஸ்கா ஜெபத்திற்கும் உணவுக்கான ஏற்பாடுகளுக்காகவும் பேதுருவையும் யோவானையும் முன்னதாக அனுப்பினார் (லூக்கா 22:8). அவர்கள் அந்த ஏற்பாடுகளை நன்றாக செய்தனர். ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை தவறவிட்டனர். அவர்கள் எல்லாரும் தூரத்திலிருந்து பயணித்து வந்திருப்பதை அறிந்தும், அனைவரும் கால்களை கழுவுவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவில்லை. ஜெபத்திற்கான அறையைக் காண்பித்த மனிதன், ஒரு ஊழியன் அல்லது அடிமை ஒருவர் வந்து கால்கள் கழுவுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யவில்லை. அந்த சூழ்நிலையில் சிரமமாக இருந்தாலும், சீஷர்கள் அமர்ந்து உணவுக்கு தயாராக இருந்தார்கள். அப்போது ஒரு அதிரடியான நிகழ்வு நடந்தது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து “உணவிலிருந்து எழுந்தார். தம்முடைய மேலுடுப்பை கழற்றினார்; ஒரு துணியை எடுத்துக் கொண்டு, அதைத் தம் இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டார். பிறகு ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் ஊற்றி, சீஷர்களின் கால்களை கழுவி, தம் இடுப்பில் கட்டியிருந்த துணியால் துடைத்தார்” (யோவான் 13:4-5). பேதுருவின் மெல்லிய எதிர்ப்பை தவிர, எந்தச் சீஷனும் தேவனுடைய குமாரனாகிய அந்த ஆசான்-வழிகாட்டி (Master-servant) இடத்தை எடுக்க முன்வரவில்லை (பிலிப்பியர் 2:7). தேவனுடைய ஜனங்கள் தாழ்மையால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும் எனப் பேதுரு அழைக்கிறார் (1 பேதுரு 5:5).
விருப்பம்:
தாழ்மை என்பது, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் மிகச்சிறிய வேலைக்கோ அல்லது எளிய சேவைக்கோ கூட விருப்பத்தோடும், தயாராகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதையே உண்மையாகக் குறிக்கிறது. சிலர் தேவைக்காக தங்களை உயிர்நீத்துக் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள், வேதனையை சகிக்கவும் தயார், ஆனால் ஒரு தாழ்மையான, சாதாரண பணியை செய்ய மனமில்லாமல் இருக்கிறார்கள். பவுல் இப்படியாக கூறுகிறார்; அன்பு இல்லாமல், தன் உடலை எரியக் கொடுத்தாலும் அதனால் எந்த பயனும் இல்லை (1 கொரிந்தியர் 13:3). இங்கே, உண்மையான தாழ்மை என்பது பெரும் காரியங்களை செய்வதை மட்டும் அல்ல, எளிய பணிகளில் கூட கர்த்தருக்காக மனமுடன் ஈடுபடத் தயாராக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.
சார்பு:
மனத்தாழ்மை என்பது தேவனில் முழுமையாக சார்ந்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. அவரில்லாமல் நாம் எதுவும் அல்ல என்பதைக் உணர்ந்து, அதை ஒப்புக்கொண்டு, அந்த உணர்வில் வாழ்வதே உண்மையான தாழ்மை (யோவான் 15:5).
புறக்கணிக்கப்படல்:
தாழ்மை என்பதாவது, பிறரால் புறக்கணிக்கப்படுவதையும், கவனிக்கப்படாமலும், மதிப்பளிக்கப்படாமலும் இருப்பதையும் அமைதியாக ஏற்கும் மனநிலையாகும். தன் இருப்பும் பங்களிப்பும் மதிப்பளிக்கப்படாத சூழ்நிலையிலும் மனமுடையாமல் இருப்பதே தாழ்மை. ஒரு பணியாளன் கூலிக்குத் தகுதியானவரே, ஆனால் இந்த குறைபாடுள்ள உலகில் அது எப்போதும் வழங்கப்படுவதில்லை.
பிறரையே மையமாகக் கொண்ட வாழ்வு:
தாழ்மை என்பது தன்னை அவமானப்படுத்துவதல்ல, தன்னை தாழ்த்தி பிறருக்காக சேவையாற்றுவதைக் குறிக்கிறது. தாழ்மையுள்ளவர்கள், மற்றவர்கள் வெற்றி பெற்றும் வளமடைந்தும் முன்னேறினாலும், பொறாமை கொள்ளாமல் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். “நாங்கள் எங்கள் சொந்தக் கைகளினால் கடுமையாக உழைக்கிறோம். மற்றவர்கள் எங்களை சபிக்கும்போது, நாங்களோ ஆசீர்வதிக்கிறோம்; நாங்கள் துன்புறுத்தப்படும்போது பொறுத்துக்கொள்கிறோம்; மற்றவர்கள் எங்களை அவதூறாய்ப் பேசுகிறபொழுது, நாங்கள் தயவுடன் பதிலளிக்கிறோம். நாங்கள் இதுவரை உலகத்தின் கழிவுப் பொருட்களாகவும், பூமியின் குப்பையாகவும் எண்ணப்படுகிறோம்” (1 கொரிந்தியர் 4:12-13) என பவுல் எழுதுகிறார்.
நான் மனத்தாழ்மையைத் தரித்துள்ளேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran