சில கிறிஸ்தவர்கள், ஊழியத்திற்கான பணம் வேறு நாடுகளிலிருந்து வரக்கூடாது என்று கருதுகிறார்கள். “அப்போஸ்தலர்கள் வெளிநாட்டு நிதியைப் பெற்றார்களா?” என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். வேதாகமத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் முன்வைக்கப்படும் இத்தகைய வாதங்கள் இன்றும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.
சர்வாதிகாரமுள்ள தேவன்:
பூமியும், அதிலுள்ள அனைத்து வளங்களும், பல்வேறு நாடுகளும், அவற்றில் வாழும் மக்களும் கர்த்தருக்கே சொந்தமானவர்கள். “பூமியும் அதின் நிறைவும், உலகமும் அதில் குடியிருக்கிறவர்களும் கர்த்தருடையது” என்று சங்கீதம் 24:1 கூறுகிறது. நாணயங்கள், பணம், சொத்துக்கள், செல்வம், முதலீடுகள் மற்றும் நிதி வளங்கள் அனைத்திற்கும் கர்த்தரே ஆண்டவர். தம்முடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, எந்தப் பொருளையும் எந்த மனிதரையும், எந்த நாட்டிலிருந்தும், வேறு எந்த இடத்திலும் பயன்படுத்த அவர் வல்லவர்.
கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் பிறப்பு:
மரியாளும் யோசேப்பும் செல்வந்தர்கள் அல்ல. அவர்கள் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிடுவதற்குப் பதிலாக, இரண்டு காட்டுப்புறாக்களையாவது இரண்டு புறாக்குஞ்சுகளையாவது பலியாகச் செலுத்தினர் (லூக்கா 2:24). ஆனால் கிழக்குத் தேசத்திலிருந்து வந்த ஞானிகள்; அதாவது வேறு நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள், புதிதாகப் பிறந்த ராஜாவாகிய இயேசுவைத் தொழுதுகொண்டு, பொன்னையும், தூபவர்க்கத்தையும், வெள்ளைப்போளத்தையும் காணிக்கையாகச் செலுத்தினர் (மத்தேயு 2:11). தேவன் பயன்படுத்திய அந்த வெளிநாட்டு ஞானிகளின் காணிக்கைகள், ஏரோதின் கொலைவெறியிலிருந்து தப்புவதற்காக குழந்தையாகிய இயேசுவை எகிப்துக்குக் கொண்டுசெல்ல யோசேப்புக்கும் மரியாளுக்கும் உதவியிருக்கலாம்.
சாலொமோனின் ஆலயம்:
ஆலயம் கட்டுவதற்காக தாவீது பெருமளவு செல்வத்தைச் சேமித்தார். அவர் ஆட்சி செய்த தேசங்களிலிருந்தும், அவருக்குக் கீழ்ப்பட்ட அரசர்களிடமிருந்தும் கிடைத்த காணிக்கைகள் மற்றும் வளங்களும் ஆலயக் கட்டுமானத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன. சாலொமோனின் காலத்திலும் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்த பரிசுகள், காணிக்கைகள் மற்றும் வருவாய்கள் ஆலயக் கட்டுமானத்திற்கும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் பணிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டன.
அந்தியோகியா சபை:
அந்தியோகியா சபை பர்னபாவையும் பவுலையும் மிஷனரி ஊழியத்திற்காக அனுப்பியது (அப்போஸ்தலர் 13:1–2). இதன் மூலம், ரோமப் பேரரசின் பல்வேறு நகரங்களில் சுவிசேஷப் பணிகள் முன்னெடுக்கப்படுவதற்கு அந்த சபை ஆதரவு அளித்தது.
“அனுப்பப்படாவிட்டால் எப்படிக் கேட்பார்கள்?” என்று ரோமர் 10:14–15 கேட்கிறது. சுவிசேஷத்தை அறிவிக்க ஊழியக்காரர்கள் அனுப்பப்பட வேண்டும். அவர்களை அனுப்புவதற்கு தேவையான ஆதரவும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
பவுலின் முன்மாதிரி:
கொரிந்தியருக்கு சுவிசேஷத்தை இலவசமாக அறிவிப்பதற்காக, பவுல் மற்ற சபைகளிடமிருந்து ஆதரவைப் பெற்றார்.
அவர் இதைச் சற்று வலிமையான வார்த்தைகளில், “மற்ற சபைகளிடத்தில் கொள்ளையடித்தேன்” என்று குறிப்பிடுகிறார் (2 கொரிந்தியர் 11:8). அதாவது, மற்ற சபைகளிடமிருந்து கிடைத்த நிதியுதவியைப் பயன்படுத்தி, கொரிந்துவில் அவர்களிடம் நிதிச்சுமையை ஏற்படுத்தாமல் சுவிசேஷத்தை அறிவித்தார்.
இதன் மூலம், ஒரு சபையிலிருந்து பெறப்படும் ஆதரவு மற்றொரு இடத்தில் நடைபெறும் தேவனுடைய ஊழியத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்பதை பவுலின் ஊழியம் காட்டுகிறது.
சுவிசேஷப் பணியின் கட்டளை:
டென்மார்க்கின் நான்காம் ஃபிரெடெரிக் மன்னர், ஜெர்மன் லூத்தரன் மிஷனரிகளான பார்த்தலோமேயு சீகன்பால்க் (Bartholomäus Ziegenbalg) மற்றும் ஹெய்ன்ரிக் ப்ளூட்சாவ் (Heinrich Plütschau) ஆகியோரை இந்தியாவிற்கு மிஷனரிகளாக அனுப்பினார். அவர்கள் ஜூலை 9, 1706 அன்று டேனிஷ் ஆட்சிக்குட்பட்ட கடலோர நகரமான தரங்கம்பாடி (Tranquebar) வந்தடைந்தனர்.
அதன்பின்னர், வில்லியம் கேரி (William Carey) 1793ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கு மிஷனரியாக வந்தார். அவர் பின்னர் பாப்டிஸ்ட் மிஷன் பணியை நிறுவுவதிலும் வளர்ப்பதிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். இந்த முன்னோடி மிஷனரிகளின் பணிகள் இல்லையெனில், இந்தியாவின் பல மொழிகளில் வேதாகமம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு மக்களிடம் சென்றிருப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும்.
உலகளாவிய திருச்சபை:
வேதாகமம் அனைத்து மனிதர்களுக்குமான உலகளாவிய தேவவார்த்தை. திருச்சபை அனைத்து நாடுகளையும் கலாச்சாரங்களையும் உள்ளடக்கிய உலகளாவிய திருச்சபை. சுவிசேஷம் அனைத்து மனிதர்களுக்குமான உலகளாவிய நற்செய்தி. எனவே, உலகளாவிய கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தில், ஒரு நாட்டிலுள்ள விசுவாசிகள் மற்றொரு நாட்டில் நடைபெறும் தேவனுடைய பணிக்கு ஆதரவளிப்பது இயல்பானதும் வேதாகமத்திற்கேற்றதுமாகும். தேவன் தமது ஊழியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு தேசத்தின் வளத்தை மற்றொரு தேசத்திற்கும், ஒரு சபையின் ஆதரவை மற்றொரு சபைக்கும் பயன்படுத்த முடியும்.
நான் தேவனைப் படைப்பாளராகவும், மீட்பராகவும், ஆண்டவராகவும் புரிந்துகொள்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran